Εἰδικῶς τώρα.
Ἕνας σεισμός, μεσαίας ἐντάσεως, μᾶς ἐδήλωσε πὼς ὁ κόσμος μας οὐδόλως ἀσφαλὴς εἶναι.
Κι ἐμεῖς πήραμε τὶς …κατσαρόλες, τὶς φορέσαμε γιὰ …καπέλο καὶ ἐπιστρέψαμε στὴν ἐπίπλαστό μας ἀσφάλεια, δίδοντας παρατάσεις χρονικὲς στὸ νὰ λάβουμε ἀποφάσεις μά, εἰδικότερα στὸν κόσμο μας…
Σὰν νὰ μὴν ἔτρεξε καὶ κάτι σοβαρό… Σὰν νὰ μὴν ἦταν ἀφορμὴ προβληματισμοῦ καὶ ἐπανατοποθετήσεώς μας…
Ἡ στυγνὴ πραγματικότης μας μᾶς ὑποχρεώνει καθημερινῶς νὰ ἐνασχολούμεθα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ τὰ τῆς ἐπιβιώσεώς μας. Ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ μᾶς μείνη κάποιος χρόνος, τότε ἴσως (ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον -πάντα- θὰ ἔχουμε τὰ ἀπαραίτητα κουράγια), νὰ καταπιασθοῦμε καὶ μὲ ζητήματα ποὺ εὐαρεστοῦν ἀληθῶς καὶ σὲ βάθος τὸ πνεῦμα, ἀνυψώνουν τὴν ἀντιληπτικότητα καὶ διευρύνουν τὸν τρόπο σκέψεως. Μά ποιός σήμερα δύναται νά ξεκλέψῃ ἀπό τόν ἐλάχιστο ἐλεύθερό του χρόνο ἐνέργεια γιά νά καταπιασθῇ μέ τά …«περιττά»; Συνέχεια
Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύουν, ἀκόμη, πὼς ὅλα περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὴν πτωχοποίησιν τῆς κοινωνίας μας. Κάποιοι ἄλλοι πιστεύουν, ἐπὶ πλέον, πὼς μέσα ἀπὸ τὸ κοινωνικο-οἰκονομικὸ πείραμα ποὺ μᾶς ἐπεβλήθη, ἀπομειώνονται οἱ τελευταῖοι βαθμοὶ ἐλευθερίας μας . Κάποιοι, ἀκόμη λιγότερο, πιστεύουν ἐπὶ πλέον τῶν προηγουμένων, πὼς ὅλο αὐτὸ ποὺ ζοῦμε εἶναι ἡ τελευταία ἀναλαμπὴ ἐλευθερίας μας. Συνέχεια
Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ κλεινόμεθα στὰ καβούκια μας καὶ νὰ θεωροῦμε ἑαυτοὺς θύματα.
Εἶναι ἀκόμη εὐκολότερον νὰ μυξοκλαῖμε διαρκῶς αἰσθανόμενοι παγιδευμένοι.
Καί, τελικῶς, εἶναι ἰδιαιτέρως εὔκολο τὸ νὰ θεωροῦμε ἑαυτοὺς ἐξηρτημένους ἀπὸ ἁλυσίδες ἀόρατες καὶ ὀρατές, πιστεύοντας πὼς δὲν εἴμαστε ἱκανοὶ κι ἄξιοι νὰ δράσουμε οὐσιαστικῶς γιὰ νὰ ἐπέλθουν ῥιζικὲς ἀλλαγές, δικαιολογῶντας ἔτσι ἀκόμη καὶ τὴν ἀδράνειά μας ἢ τὴν μαλθακότητά μας. Συνέχεια
Κῦττα τὸν Ἥλιο καὶ ὅλα θὰ εἶναι καλλίτερα…
Αὐτὸς ἐκεῖ, ὁ Ἥλιος μας, ὁ αἰώνιος ἔφηβος, μόνον δίνει…
Μποροῦμε νὰ τὸν μιμηθοῦμε…
Συνέχεια
Κῦττα στὰ ἄστρα!!!
Κῦττα στὸν Ἥλιο μας!!!
Κῦττα πιὸ ἐπάνω ἀπὸ ἐσέναν…!!!
Κῦττα στὸ ἄπειρον καὶ ξέχνα τὴν ἄβυσσο ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ῥίξουν!!! Συνέχεια
