Ἄσε μας Ἀντώνακη! «Εἴμαστε ὁ σπόρος ποὺ δὲν πεθαίνει» ΑΛΛΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ!

netakias.com

Πρωθυπουργός μας για να … γίνει Πρωθυπουργός μπορεί να σου απαγγείλει και  Ροζα Λουξεμπουργκ στο πρωτότυπο !

Εχει τώρα την Κασσέτα και λέει και καμία…ανοησία* να περνάει η ώρα…

για να ακούνε οι ιθαγενείες και να σκάει στα Γέλια ο Χριστοφοράκος, οι Μπετατζίδες κι η Λαγκάρτ.

Είχε πει την ατάκα του, στο θεατρικό δρώμενο “Ζάππειο ΙΙ” (τωρα το ξεπουλάει και το Ζάππειο) στις 12/5/2012 :

“…Να είστε σίγουροι – και να μου έχετε εμπιστοσύνη!

Είμαστε Έλληνες!

Είμαστε ο σπόρος που δεν πεθαίνει!…”

Συνέχεια

Πολιτικοί δοσίλογοι, κοινωνικοί ἀπατεῶνες, ὑποτελεῖς τῶν τραπεζιτῶν ἤ βολευτές;

Γιατί έβαλε άραγε η Τρόϊκα ξαφνικά θέμα εργασιακών σχέσεων;Ήταν δική της απόφαση; ή όπως είπε χθές ο συνδικαλισταράς της ΓΕΣΕΕ Παναγόπουλος στην εκπομπή του Πρετεντέρη, υπάρχουν “καρφιά” που καρφώνουν διάφορα θέματα στους Τροϊκανούς;

Σύμφωνα με “συναδελφικά μαχαιρώματα”  το θέμα έθεσε στο Τραπέζι της ψευτοδιαπραγμάτευσης, ο…Έλληνας Υπουργός Εργασίας κατ’ εντολή Προβόπουλου!

Συνέχεια

Δημήτρης Ἀβραμόπουλος, τὸ παιδὶ θαῦμα!

Σήμερα λοιπὸν εἶπα νὰ καταπιαστοῦμε μὲ ἕνα πρόσωπο ποὺ μᾶς ἔχει ἀπασχολήσει στὸ παρελθὸν ἀρκετὲς φορές. 
Ἕνα πρόσωπο ποὺ χοροπηδοῦσε ὥς κούνελος, ἄλλαζε ὑποστηρικτές, συμμάχους καθῶς καὶ παρατάξεις, ἔτσι, μόνον καὶ μόνον γιὰ τὴν προσωπική του ἀνέλιξιν!
Θὰ μοῦ πεῖτε ἴσως πὼς αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀπὸ ὅλους…
Συνέχεια

Ἀρίστη λύσις ἡ φορολόγησις τῶν τραπεζῶν!

Γιατί ὄχι;
Βέβαια γιὰ νὰ συμβῇ κάτι τέτοιο θὰ ἔπρεπε οἱ ἐκλεγμένοι μας ἄρχοντες (καὶ μὴ χωριό…) νὰ ἐργάζονται πρὸς ὄφελος τῶν ψηφοφόρων τους κι ὄχι πρὸς ὄφελος τῶν τραπεζῶν.
Ἤ νὰ ἔχουν τόσο πολὺ …φοβηθεῖ, ποὺ νὰ ἀναγκάζονται νὰ τὰ βάλουν μὲ τὶς τράπεζες..
Συνέχεια

Τί ἔγινε Ἀλέξη; Πουλᾶς πατριωτισμό τώρα;

Θὰ μᾶς τρελλάνῃ αὐτός!
Δὲν πάει ἄλλο! Ἤ μᾶς θεωρεῖ ἐν τελῶς ἠλιθίους ἤ ποντάρει στὴν ἀμνημοσύνη μας!
Ἄκου πατριωτισμὸ ὁ Ἀλέξης…

Καὶ στεφάνι στὸ μνημόσυνον τοῦ Παύλου Μελᾶ…
Συνέχεια

Γειά σου τραπεζοϋπάλληλε Μάκη!

Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν κάποιοι φίλοι ἔπιναν νερὸ στὸ ὄνομά σου Μάκη, τοὺς ἄκουγα καὶ παρέμενα σκεπτική.
Δὲν πολυμιλοῦσα… Κάτι θὰ ἤξεραν περισσότερο αὐτοί, ἔλεγα… Ὅμως ἐκεῖνο τὸ τσεκούρι Μάκη δὲν τὸ συγχωροῦσα…  Δὲν τὸ καταλάβαινα… Δὲν χωροῦσε στὴν λογική μου…
Ἔλεγα μέσα μου: «δὲν γίνεται κάποιος ποὺ στὰ εἴκοσί του κυκλοφορεῖ μὲ τσεκούρι, στὰ σαράντα του νὰ ἔχῃ γίνῃ ἄνθρωπος… Ἀλλὰ καὶ πάλι… Μήπως τό κρατοῦσε γιά νά ἀμυνθῇ;»
Συνέχεια