Ναί, ἐπισήμως (καὶ μόνον) πολλοί… Κι αὐτοὶ οἱ πολλοὶ δὲν τὸ κάνουν σήμερα καί, ὁπωσδήποτε, δὲν εἶναι κάποιοι τυχαῖοι.
Ἔχουν ταὐτότητα, συνειδήσεις (ποιός ἦλθε;;;) συγκεκριμένες, σκοποὺς ἀπολύτως σαφεῖς. Καί, ὁπωσδήποτε, ἂν καὶ ἑλληνόφωνοι, οὐδέποτε ἦσαν Ἕλληνες καὶ οὐδέποτε ἐπέτρεψαν στὸν Ἕλληνα νὰ σηκώσῃ κεφάλι.
Μά, συνάμα, οὐδέποτε ἐτέθη θέμα διαπραγματεύσεως τῆς Μακεδονίας… Ἐντολὲς ἐκτελοῦν ὅλοι τους…
Κι ἐκτελοῦν ἐντολὲς διότι δὲν λαμβάνει κάποιος ἐκ τῶν «διαπραγματευτῶν» τὸ πολυπόθητο «διαβατήριον» γιὰ νὰ εἰσαχθῇ στὴν βο(υ)λή τους ἢ γιὰ νὰ ἀναλάβῃ κυβερνητικὲς θέσεις ἐὰν δὲν ἀνήκῃ στὴν κλίκα ἐκείνην τῶν ἀπολύτως ἐλεγχομένων καὶ ἐξηρτημένων ἀπὸ τὴν μία καὶ μοναδικὴ τοκογλυφικὴ μαφία, ποὺ λυμαίνεται (ὄχι μόνον) τὴν Ἑλλάδα, ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Συνέχεια →