Ὄχι βρὲ παπάρα!
Τὸ 1849, ὁ Βάγκνερ μαζὶ μὲ τὸν ἐξόριστον Μπακοῦνιν, μπουρλοτιάσανε τὴν ὑπέροχον μπαρὸκ Ὄπεραν τῆς Δρέσδης, διὰ λόγους …αἰσθητικῆς!
Καὶ δὼ ἀκόμη σκέπτεσαι, ὦ ὑπερμάλαξ, διὰ τὸ ἂν πρέπει τὸ ἐμπνευσμένον μας Πυροβολικὸν νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος «Μέγαρο Μουσικῆς». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες
Τὸ Γκραὰλ δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ βρῇς. Πρέπει καὶ νὰ τὸ κερδίσῃς!
Τὸ Γκραάλ μᾶλλον δὲν εἶναι «σκεῦος».
Φρονῶ, ὁ ὁλιγόνους.)
Τὸ Γκραάλ! Δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ βρῇς. Πρέπει καὶ νὰ τὸ κερδίσῃς. Ἀπ᾿ τὰ χέρια τοῦ φρουροῦ-ἀγγέλου.
Ἡ ῥομαντικὴ ἐλαιογραφία, Συνέχεια
Ἡ «Ἑλληνική Ἐπιχείρησις» τοῦ στάλιν (1937-1949)
πατῆστε στὴν εἰκόνα γιὰ νὰ διαβάσετε
Σᾶς παραθέτω τὸ σχόλιον ποὺ ἔκανα στὴν σελίδα τοῦ Βλάσση Ἀγτζίδη, ἐδῶ:
Κάθε φορὰ ποὺ διαβάζω (ξαναδιαβάζω γιὰ τὴν ἀκρίβεια, διότι τὰ τελευταῖα χρόνια πλέον ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ αὐτά) τμήματα ἱστορίας ποὺ ἀφοροῦν σὲ γενοκτονίες, ὄχι μόνον τῆς φυλῆς μας, αἰσθάνομαι σὰν νὰ εἶμαι ὁ κάθε γενοκτονημένος, ὁ κάθε βιασμένος, ὁ κάθε διωχθής… Αἰσθάνομαι σὰν νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς ποὺ χάθηκαν καὶ δὲν θὰ μάθουμε ποτὲ τὸ ποιοὶ ἦσαν, τὸ ἐὰν ἦσαν καλοὶ ἤ κακοὶ καὶ τὸ ἐὰν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ ζήσουν, τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ κατέληγαν. Συνέχεια
Τὸ ὁμόπλευρον τρέξιμον τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Ἄν παρατηρῆ κανεῖς προσεκτικὰ τοὺς ἀρχαιοελληνικοὺς ἀμφορεῖς διαφόρων περιόδων, που παριστάνουν ἀθλητὲς που τρέχουν, θὰ διαπιστώση μία ἄγνωστη, σὲ πολλούς, λεπτομέρεια. Ἡ λεπτομέρεια αὐτὴ ἀφορᾶ στὴν τεχνικὴ τοῦ τρεξίματος τῶν ἀρχαίων. Συνέχεια
Ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι Ἕλληνες;
Ὅλοι οἱ Εὐρωπαιοι Ἕλληνες εἶναι καὶ μᾶς τὸ κρύβουν:
Τὸ 1857 στὸ Λονδίνο ἐξεδόθη τὸ βιβλίο τοῦ Ρ. Μόργκαν, στὸ ὁποῖο διαβάζουμε:
«Ἡ καταγωγὴ τοῦ Βρεταννικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν Τροία καὶ τοὺς Τρῶες οὐδέποτε ἀμφισβητήθη, ἐδῶ καὶ δεκαπέντε αἰῶνες.
Οἱ γενεαλογίες ὅλων τῶν Βρεταννῶν βασιλέων ἀνάγονται στὸν Αἰνεία.»
Ἀπὸ τοὺς θρύλους τῶν Κελτῶν γράφω ἔνα μικρὸ ἀπόσπασμα:
«Λὲς κι ὁ οὐρανὸς βοσκὸς πίσω στὴν γῆ γύριζε τὸ κοπάδι. Οἱ θεοὶ προέβαλαν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος τοὺς σκιεροὺς ναούς, καθὼς ἡ ὁμίχλη στροβιλίζετο καὶ ἐλαμπύριζε ἔτσι ἀπὸ ψηλὰ τὰ ἄστρα ἀφουγκραζόταν ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἄδεια βάθη.»
Δύο «Ἑκούσιοι» Βολκανικοὶ Θάνατοι καὶ ἕνα Μνημόσυνον.
1901 χρόνια χωρίζουν δύο θανάτους. Δύο περίεργοι θάνατοι, ἔχοντες τὸ στοιχεῖον τῆς ἑκουσιότητος, δυσκόλως ὅμως δυνάμενοι νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς αὐτοκτονίαι, ἂν καὶ ἐφ᾿ ὅσον δεχώμεθα ὡς βασικὸν συστατικὸν τῆς αὐτοκτονίας, τὴν ψυχικὴν κατάστασιν τῆς ἀπελπισίας.
Διότι ἀπελπισία δὲν ὑπῆρξε. Μόνον ἄρνησις τῆς ἀποφυγῆς τοῦ «μοιραίου». Μόνον ἡ πείσμων ἄρνησις τῆς ὑποταγῆς εἰς τὰς ἀναγκαιότητας τῆς φυσικῆς τάξεως. Μόνον ἡ πείσμων θέλησις τῆς παραμονῆς εἰς τὸ «τεταγμένον».
Τὸ θέμα δὲν ἔχει κανένα ἠθικὸν ἐνδιαφέρον. Πρόκειται διὰ τεκμήριον μιᾶς νέας «Λογικῆς». Μιᾶς Λογικῆς ὑπεράνω καὶ πέραν τῆς «λογικότητος» τῆς παραμονῆς εἰς τὴν ζωήν. Συνέχεια