Ξυπνῆστεεεεεεεεεεε!

Ξυπνῆστεεεεεεεεεεε!

που κι ἐὰν κυττάξω διαβάζω γι τν πνο μου!
που κι ἐὰν στραφ κάποιος θσχυριστ πς κοιμμαι κα χρειάζομαι φύπνισι!
που κι ἐὰν σταθ κάποιος θ προσπαθήσ ν μ ξεκουνήσ χαρακτηρίζοντάς με φυτό!

Τοχοι, κδοι, φίσσες, παν, μηνυματάκια, τραγουδάκια….
λα χουν λλάξει χρώματα…
Εμαι πρόβατο κα ψάχνω τσοπάνη! 
Εμαι φυτ κα χρειάζομαι κλάδεμα!
Εμαι τίποτα κα πρέπει ν γίνω κάτι!

Κοιμμαι….Κοιμμαι… Κοιμμαι κα τπολαμβάνω!
Κι χι μόνον τπολαμβάνω, λλ δν ντιλαμβάνομαι κν πς κοιμμαι!
Μεγάλη μαστούρα τς ποχαυνώσεώς μου!

λήθεια μως, ποιοί εναι ατοί πού ξύπνησαν; Ποιοί εναι ατοί πού ξέρουν καλλίτερα; Ποιοί εναι ατοί πού μπορον νά χαράξουν τόν δικό μου δρόμο; Ατν τν δρόμο τν γεμάτο λευθερία; Ατήν τήν ζωή τήν νεξάρτητη; Ατήν τήν κοινωνία το δικαίου; Ποιοί εναι ατοί πού θά μέ ξυπνήσουν; Εναι ξύπνιοι νομίζουν πώς ξύπνησαν;
Καί τί κάνουν τόσα χρόνια;
Πο κρύβονταν;
Γιατί μόλις GAP πάτησε τό ποδάρι του στήν ξουσία ξαφνα μία λλάδα (λέμε τώρα…) πάτησε να κουμπ κα ξύπνησε π τν πνο το δικαίου;

λλ ξέχασα… γ κοιμμαι… Πς νά καταφέρω νά καταλάβω τά χρεώδη;

γαπητοί μου φυπνισμένοι!
Εμαι πάρα πολ ετυχς μέσα στν ποχαύνωσί μου!
Εμαι πάρα πολ γλυκ βολεμένη μέσα στν παραζάλη μου!
Εναι γλυκι νάρκη μου κα δν ξεκολλάω μ τίποτα!
Δν θέλω νκούω τίποτα, γι κάνέναν κα πολ περισσότερο γι τν πραγματικότητά μου!
Δν θέλω ν τν γνωρίζω!
Δν θέλω ν ξεβολευθ κα νφήσω τν καναπέ μου μ καμμίαν δύναμι!!!

Θέλετε νά σς π γιατί;
χετε καταλάβει σέ ποιόν πευθύνεστε σες λοι πού ξυπνήσατε μόλις τήν τελευταία διετία; χετε συνειδητοποιήσει πώς  δέν εναι κριβς πως τά ντιλαμβάνεστελα ατά μέ τά ποα καταπιαστήκατε; χετε τό κουράγιο νά δετε λίγο παρά πίσω; Νά σκάψετε; Νά ναζητήσετε τό γιατί εμαστε ατό πού φαινόμαστε ,τι εμαστε; χετε συνειδητοποιήσει πώς κάποια πράγματι φαίνονται καί δέν εναι διόλου πως φαίνονται;

ν τάξει…. γ τ εδα στν πνο μου… Κοιμμαι… Βαθει νυκτωμένη γάρ….
γ τν πανάστασι τν ντιλαμβάνομαι διαφορετικς. 
Κάπως μπλα… Μ βουνά… Μ σπηλις κα κρησφύγετα…. 
Δν θ μποροσα ποτ ν διανοηθπανάστασιν π τς πλατεες…
Οτε π τ πληκτρολόγια… Οτε κν π τς …κρασοπαρέες!!!

πανάστασις εναι δρόμος… Εναι πόλυτος κα ξεκάθαρος σκοπός! Εναι δέσμευσις….
Συμβαίνει, χι γι ν συμβαίν… Συμβαίνει διότι τσι παιτεται…
Συμβαίνει διότι πανάστασις, ἐὰν εναι πανάστασις, δηγε σνάστασιν…. 

λλως τε, τσι πως πορευόμαστε (κα πολ καλ κάνουμε φαντάζομαι!!!!) τ καλλίτερον πο θ συμβ, π τς παρούσς, εναι ν καταλάβουμε, ν συνειδητοποιήσουμε, ν νοιώσουμε τ ποιο εμαστε.
Νποφασίσουμε ἐὰν θέλουμε ν εμαστε κάτι ν μν εμαστε τίποτα.
Ν κυττάξουμε τν αυτόν μας   στ μάτια κα ν τν ναγνωρίσουμε…

Ατπανάστασις δν εναι σν λες τς λλες.
σως νχ κι αμα… πλα… Θάνατο….
λλ εναι τ αμα τς καρδις μας! 
Τ αμα τς σκέψεώς μας!
Τ αμα τς γέννας μας…

Μν μ ξυπντε λοιπόν…
Μν λερώνετε τος τοίχους, διότι κάποιοι θ κοπιάσουν γι ν τος καθαρίσουν…
Δν σηκώνομαι π τν καναπέ μου μ τίποτα…
Δν φήνω τν βολή μου μ καμμίαν δύναμι…

Κοιμμαι κι νειρεύομαι τος λληνες… ναμένω τν νέο Προμηθέα μ λαχτάρα!
Εμαι πανέτοιμη ν θυσιάσω τ πάντα γι τλον… χι γι μερικ ψιχουλάκια…
Μν μνοχλετε…
φστε πο κάνετε κα θόρυβο… Ξυπντε κι λλους πο οδόλως χουν νάγκη ν κάνουν πανάστασιν… Ατο μάλλιστα εναι διαιτέρως θυμωμένοι…
Εναι ατο ποχουν τος λερωμένους τοίχους κα πρέπει ν τος καθαρίσουν μέσως μετ τν ποχώρησίν σας…

Ατπανάστασις, ταν μ τ καλ θλθ, θ βρλους ατος πο πρέπει ν βρ στος δρόμους, στς πλαγις κα στς σπηλιές…
Ατ εδικς πανάστασις εναι σκέτο νάστασις!
Μν πασχίζετε ν τς λλάξετε τν οσία της!
Δν ξίζει τν κόπο …κόπος σας!
Δν θδηγήσ πουθεν περισσότερο π τ …πουθενά! 
Κι ατ εναι πάρα πολ καλ κατ βάθος!
Διότι ἐὰν δν γίνουμε λοι πως πρέπει ν γίνουμε, χι πανάστασιν δν βλέπουμε, λλ μς βλέπω ν μένουμε στν πτο γι πάρα πολ καιρό.

Μ ελικρινὴ γάπη κα  θαυμασμ  γι τ (δυστυχς στοχα) ργα σας, 

Φιλονόη.

φωτογραφία

 

(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply