«…Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν μετονομασία αὐτῆς, ΑΥΤΗΣ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ.
Ὅλος ὁ χῶρος καὶ ὁ περίγυρός του, μὲ τὸ Θησεῖο, (Ναὸς τοῦ Ἡφαίστου), ἀνήκει καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχίσει νὰ ἀνήκει στὸν Ἥρωα Θησέα..»
Νεφέλη, Συμφωνῶ! Συνέχεια
«…Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν μετονομασία αὐτῆς, ΑΥΤΗΣ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ.
Ὅλος ὁ χῶρος καὶ ὁ περίγυρός του, μὲ τὸ Θησεῖο, (Ναὸς τοῦ Ἡφαίστου), ἀνήκει καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχίσει νὰ ἀνήκει στὸν Ἥρωα Θησέα..»
Νεφέλη, Συμφωνῶ! Συνέχεια
Ναὸς Ποσειδῶνος, Σούνιο. Joseph Mallord William Turner, 1834.
Ὁ Joseph-Mallord-William Turner (1775-1851), ἦταν Ἄγγλος Ρομαντικὸς ζωγράφος, τοῦ ὁποίου ἡ τεχνοτροπία λέγεται ὅτι ἔβαλε βάσεις στὸν Ἰμπρεσιονισμό. Γεννήθηκε στὸ Λονδίνο ἀπὸ πατέρα κουρέα. Οἱ γονεῖς του στήριξαν τὸ ταλέντο τοῦ γιοῦ τους καὶ σὲ ἡλικία δέκα ἑτῶν φοιτᾶ στὸ σχολεῖο τοῦ Μπρέντφορντ, στὰ περίχωρα τοῦ Λονδίνου. Τὸ 1790 φοιτᾶ δωρεᾶν στὴν Βασιλικὴ Ἀκαδημία ὅπου ἀργότερα στὴν ἡλικία τῶν 27 ἑτῶν, γίνεται δεκτὸς ὡς ἑταῖρος. Συνέχεια
Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος τυλιγμένος τὴν προβιά του
ἔχει σὲ κάθε τρίχα τοῦ κορμιοῦ ἕνα στεγνὸ ποτάμι
ἔχει ἕνα δάσος βελανιδιὲς σὲ κάθε τρῦπα τῆς φλογέρας του Συνέχεια
Οταν ο χιονιάς απέκλειε την πρόσβαση στο Ιδαίον Αντρον, πάνω στον Ψηλορείτη (σε ύψος 2.456 μ.), το ιερατείο, που λειτουργούσε το πλούσιο ιερό και το μαντείο στη γενέθλια σπηλιά του Δία, ενδεχομένως να κατέβαινε από το βουνό και να διέμενε σε άλλο κατάλυμα.

Η ανασκαφή στη Ζώμινθο
Δεν αποκλείεται λοιπόν το ασφαλές χειμερινό κατάλυμα του πανίσχυρου ιερατείου, που αποτελούσε ένα θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο και είχε δεσμούς με την Κνωσό, να ήταν στη Ζώμινθο. Όλα τα ευρήματα, τα περσινά χάλκινα ειδώλια και κυρίως το τριώροφο πολυτελές οικοδόμημα που αποκαλύπτεται τα τελευταία χρόνια μαζί με τους μικρούς φορητούς τελετουργικούς βωμούς της φετινής ανασκαφής, ένας των οποίων μάλιστα φέρει ίχνη Γραμμικής Α, συνηγορούν υπέρ αυτής της εκδοχής. Συνέχεια
Ὁ Μητροπολίτης Καστοριᾶς Γερμανὸς Καραβαγγέλης τὸ 1902 σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν τότε πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος Ἀλέξανδρο Ζαΐμη, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔγραφε:
«Νέκρωσε ἡ σκέψη μου στὸ ἂκουσμα· μ’ ἒπνιξε ὁ πόνος. Κοίταξα τὴν κυρά μου, στήριγμα καὶ λύτρωση τόσα χρόνια καὶ εἶδα τὸ δάκρυ της νὰ κατηφορίζῃ μέσα στὴν χαρακιὰ του χρόνου.