
Ἐὰν ἐρωτήσῃς ἕνα πεντάχρονο γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ φιλοξενήσῃς δέκα ἀνθρώπους, ποὺ ἦλθαν ξαφνικὰ στὸ σπίτι σου γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσῃς, μὲ τὴν τρυφερή του καρδούλα, θὰ σοῦ πῆ ναί!!!
Ἐὰν ὅμως τοῦ πῇς πὼς τὸ σπίτι σου χωρᾶ δέκα (10) κι ἐσὺ θὰ βάλης ἑκατὸ (100) καὶ περιμένουν ἀκόμη χίλιοι ἀπ’ ἔξω, γιὰ νὰ εἰσέλθουν, μόλις θὰ δοῦν ἀνοικτὴ τὴν πόρτα, τί ἀκριβῶς περιμένεις νά σοῦ πῇ;
Συνέχεια
Πρὶν ἀπὸ δυόμισι χρόνια, ὅταν ἐξεγέρθησαν ὅλοι μαζὺ στὰ χὸτ σπὸτ τῆς Μυτιλήνης καὶ ἔβαλαν τὶς φωτιές, διεπιστώθη, ἐκ τῶν ὑστέρων πὼς εἶχαν σταλῆ ταὐτοχρόνως χίλια πεντακόσια μηνύματα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Τουρκίας. 
Διαβᾶστε τὸ τὶ μοῦ ἔγραψε ὁ φίλος Κ.Μ. ἀπὸ τὴν Μυτιλήνη: 