Ἐὰν τὸ παιδὶ ἐπιθυμήσῃ ἕνα ἀνοίκειο, πανάκριβο δῶρο μὴν ἠθικολογεῖτε (ἐδῶ ὁ κόσμος πεινᾶ), οὔτε νὰ τὸ ἀποπάρετε (πᾶς καλά ῥέ γαϊδούρι;) —άνθρωπος εἶναι, θέλει ὅ,τι κινεῖται.
Ἂς ἀκούσῃ μὲ ἤπιο, γλυκὸ τρόπο, πόσο θαυμάσια ἰδέα εἶχε.
Ὅμως, κάθε ὄμορφη ἐπιθυμία ἔχει κόπο —ἐξηγῆστε ὅτι ἕνας μόνο τρόπος ὑπάρχει νὰ τὸ ἀποκτήσεῃ Νὰ κατασκευάσῃ ἕνα κανονικὸ πεντάγωνο, χρησιμοποιῶντας μόνο τὸν διαβήτη, νὰ γράψῃ στὸ περιθώριο τὴν ἱστορία καὶ τὸν τρόπο αὐτῆς τῆς κατασκευῆς καὶ νὰ τὰ ἐπιχρωματίσῃ ὅλα μὲ νερομπογιές.
Εἴτε τὰ καταφέρῃ εἴτε ὄχι, ὅλοι θὰ ἔχετε κάτι μάθη καὶ κάτι κερδίση. Συνέχεια
Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ ἀμέτρητες ἐκδοχὲς τῆς κάθε …«ἰδεολογίας», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ συνεπακόλουθες -περαιτέρῳ- κοινωνικὲς διασπάσεις νὰ εἶναι αὐτονόητες, ἀναπόφευκτες καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀναγκαῖες. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συνεργασθοῦμε/συμπράξουμε/συμπορευθοῦμε μέ ἄλλους ὅταν ἐμεῖς κι αὐτοί χωριζόμεθα ἀπό («ἰεολογικά») χάσματα; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀκολουθήσουμε ἕναν ὁποιονδήποτε «προβατάρη» ἐάν αὐτός κι ἐμεῖς σκοπεύουμε ἄλλα; Πῶς εἶναι τελικῶς δυνατόν νά συμπαραταχθοῦμε μέ ἄλλους, ὅταν ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν τελικῶς ἀντιλαμβάνεται τίς πρώτιστες ἀνάγκες μέ ἄλλου εἴδους προτεραιότητες;
