Ὅταν ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κατανοήσουν, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς κατανοήσαμε, ἀλλὰ καὶ νὰ δράσουν ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ συμπαρασταθοῦν στὴν δική μας διαδρομή, ὅπως ἐμεῖς χρειαζόμεθα, εἶναι σὰν νὰ τοὺς …βιάζουμε. Οὔτε ὑποχρεωμένοι εἶναι μὰ οὔτε καὶ  ὀφείλουν νὰ θέλουν ἢ νὰ ἀντιλαμβάνονται ἢ νὰ βλέπουν ὅπως ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, κατανοοῦμε, βλέπουμε.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει νὰ κάνῃ μίαν ἀτομικὴ διαδρομή, μὲ τὰ δικά του σημεία συνειδητοποιήσεως καὶ ἀποφάσεων. Συνέχεια →

Αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ τὰ πρῶτα, δυνατά, βήματα τῆς Ἀνοίξεως ἀλλάζουν τὰ χρώματα, τῆς ὁσμὲς καὶ τὴν διάρκεια ἐπικρατήσεως τοῦ Φωτός, εἶναι μία καλὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ «ἀνοίξουμε» σὲ ἰδέες, ἀντιλήψεις καὶ σχεδιασμούς. Διότι, ὅσο κι ἐὰν μᾶς ξενίζῃ, τὸ τόσο Φῶς εἶναι γιὰ ἐμᾶς, τοὺς ἀνθρώπους. Μὰ ἐὰν ἀδυνατοῦμε νὰ τὸ ἐκτιμήσουμε καὶ νὰ τὸ ἀπολαύσουμε τότε σκορπίζεται ἄνευ λόγου κι αἰτίας. Συνέχεια →

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν μέσα στὸν νοῦ τους μιὰ εἰκόνα μὲ αὐτό ποὺ θεωροῦν ἰδανικό.

Ἐρωτεύονται ὅταν ἰκανοποιεῖται αὐτὴ ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουν φτιάξει μέσα τους. Συνέχεια →

Ὅπως φυσικὰ δὲν ὑπάρχει τὸ …«ὀλίγον ἔγκυος».
Ἤ εἶσαι ἔγκυος ἢ δὲν εἶσαι.
Ἤ εἶσαι προδότης ἢ δὲν εἶσαι. Συνέχεια →

Τὸ κουτὶ τῆς Πανδῶρας, κατὰ τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἐμπεριεῖχε ΟΛΑ τὰ κακὰ τῆς Ἀνθρωπότητος.
Ὅταν τὸ κουτὶ ἄνοιξε αὐτὰ ξέφυγαν, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι κατάφεραν καὶ κράτησαν μέσα του τὴν ἐλπίδα.
Συνεπῶς, καὶ πάντα βάσει τῆς μυθολογίας μας, ἡ Ἐλπὶς εἶναι κάτι κακό.

Αὐτὴν τὴν συνειδητοποίησιν ὅμως ἀρνούμεθα νὰ τὴν πραγματοποιήσουμε. Συνέχεια →