ἤμουν μιὰ νύκτα βροχερὴ μαζύ σου στὸ Παρίσι …λίγο πρὶν ἀπ’ τὴν κρίση…
μὲ εἶχες πάρει ἀγκαλιὰ καὶ γκρίνιαζες θυμᾶμαι… σουβλάκια γιὰ νὰ φᾶμε …
τσατίστηκα…
σὲ μάλωσα…
σοῦ ‘πα: «μὴν κλαῖς χοντρέ… γιὰ βόλτα θὰ σὲ πάω στὸ Ile de la Cite…»
Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ἕνα σκασμένο μπαλόνι…
Δύο παιδάκια ἔπαιζαν μὲ ἕνα μπαλόνι, ποὺ προηγουμένως εἶχαν γεμίση μὲ νερό.
Τὰ παρατηροῦσα ἀφηρημένη…
Κάποιαν στιγμὴ τὸ μπαλόνι ἔπεσε κάτω κι ἔσκασε…
Τὰ παιδάκια τὸ παράτησαν ἐκεῖ… Ἡ μητέρα τους καὶ ὁ πατέρας τους δὲν εἶπαν καὶ δὲν ἔκαναν κάτι, γιὰ νὰ τὸ μαζέψουν…
Τὰ παιδάκια ἔφυγαν…
Ἔμεινα, ἀκόμη ἀφηρημένη, νὰ κυττῷ ἐκεῖνο τὸ μπαλόνι. Συνέχεια
Κάποιαν στιγμὴ ΔΕΝ θὰ ὑπάρχη κάτι ποὺ θὰ φοβᾶμαι μὴ τὸ χάσω…
Ἡ οἰκονομικὴ ζημία λόγῳ τῆς ὁποίας καλοῦμαι νὰ πληρώνω ἐφ’ ὅρου ζωῆς τὴν νύφη
ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά μου,
εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μαλακισμένης πολιτικῆς τοῦ κάθε πούστη ποὺ ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία.
Ἡ ἀτιμωρησία εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα…
Καὶ τὸν ἀχόρταγο ἔχουν…
Δὲν εἶναι ποὺ ὑπέρ-ὑπερ-κοστολόγησαν τὰ δημόσια ἔργα, τὰ ἐξοπλιστικά, τὰ «πακέτα διασώσεως»…
Εἶναι ποὺ …ἔμαθαν στὴν ἀτιμωρησία καὶ τώρα πιὰ θεωροῦν δεδομένο πὼς θὰ τρῶν ἔτσι, δίχως ἐπιπτώσεις…
῎Εφαγαν ὅσο κανεὶς καὶ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἀπὸ τὰ δεκαπλο-τιμημένα αὐτὰ ὀλυμπιακὰ ἔργα…
Χρέωσαν καὶ ἔθαψαν γενεὲς ὁλόκληρες καὶ ἔπειτα τὰ πέταξαν στὰ σκουπίδια…
Δεῖτε χάλι:
Πατρίδα (β)
Πάλλευκο νούφαρο
που ταξιδεύεις απτόητο
μέσα σε μι’αγκαλιά
ανάμεσα σε Ιόνιο κι Αιγαίο
χωρίς σταματημό.
Νούφαρο από το μίσχο
κρατημένο του Βορρά σου
και της καρδιάς σου την αλάθητη Συνέχεια
Στὴν Λιβύη ὅμως ἐξακολουθεῖ ἡ γενοκτονία…
ΔΕΝ πειράζει ποὺ ὁ Καντάφι ἐξολοθρέφθηκε…
Δὲν πειράζει ποὺ ἔχουν σφαγεῖ χιλιάδες Λίβυοι κι ἀκόμη περισσότεροι ἔχουν διωχθεῖ ὡς πρόσφυγες…
Δὲν πειράζει ποὺ ἡ Λιβύη ἔχει ἰσοπεδωθεῖ…
…πρέπει νὰ παραδειγματισθοῦμε ΟΛΟΙ μας ἀπὸ τὸν πόνο ποὺ προκαλεῖ ἡ ὀργὴ τῶν …«δικαίων συμμάχων» μας!!! Συνέχεια