Θέτει τέτοιους κανόνες ἀσφαλείας.
Βέβαια, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκαιον, ἔχουν κι αὐτὰ τὰ τσαμένα ἕνα δίκαιον βουνό.
Ἐὰν λίγο παρακκλίνουν ἀπὸ τὶς ἐντολὲς ποὺ ἔχουν λάβῃ, ἐὰν γιὰ μίαν μόνον στιγμὴ δὲν ὑπακούσουν, τότε νὰ δεῖτε τὶ διασυρμὸς θὰ ὑπάρξῃ.
Διότι κάτι ποὺ δὲν ἔχουμε λάβῃ ὑπ’ ὄψιν μας εἶναι πὼς κάποιοι «κρατοῦν γερὰ» κάποιους ἄλλους, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καταφέρνουν νὰ περνοῦν ὅλες τὶς παρανοϊκότητές τους μέσα ἀπὸ τὴν βο(υ)λή.
Μὴ τοὺς βλέπετε τόσο «φανατικοὺς» ὑπερασπιστὲς τῶν «νομοτύπων καὶ ἀναπτυξιακῶν» προγραμμάτων. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Σέ τί ἀκριβῶς χρειάζονται οἱ ἀποκωδικοποιητές;
Τί νά σᾶς πῶ;
Τηλεόρασι δὲν βλέπω. Μὰ βλέπουν σχεδὸν ὅλοι γύρω μου.
Ἤμουν παρούσα λοιπὸν κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μεγάλου τους πανικοῦ, ποὺ τσακίζονταν νὰ προλάβουν γιὰ νὰ μὴν ξεμείνουν ἀπὸ τὰ γλεκόλογα τῆς Τρέμη, ἀπὸ τὰ ναζάκια τῆς Στάη κι ἀπὸ τὶς τσαχπινιὲς τοῦ Τσίμα.
Ἀλλὰ πέραν τῶν ὅσων ἀποδεχόμαστε ὥς «ἀναγκαῖα κακά» καὶ πέραν τῶν ὅσων μᾶς ἔχουν πείσῃ πὼς εἶναι «ἀναγκαῖα κακά», ὑπάρχουν καὶ κάποια ἄλλα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αἰσχροκερδεια ἔχουν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὴν ὑγεία μας. Πόσο λοιπόν σχετίζονται οἱ ἀποκωδικοποιητές μέ τήν ὑγεία μας;
Θὰ τὸ θέσω διαφορετικῶς.
Συνέχεια
Τὸ λευκὸ στὶς τελετές.
Ἀπό ποῦ προῆλθε ἡ ἐσφαλμένη ἰδέα ὅ,τι στίς τελετές πρέπει νά φέρουμε λευκά κι ὄχι ἔγχρωμα;;
Κάποτε στὴν Ἀγγλία τοῦ 19ου αἰῶνος γεννήθηκε μία γελοία ψευδοσυμβολικὴ τῶν χρωμάτων καὶ εἶπαν:
Λευκὸ ἴσον ΑΓΝΟΤΗΣ καὶ θὰ φοροῦν τὰ ἀγνᾶ μας κορίτσα λευκὰ νυφικά (στὸν Ἑλληνικό, ῥωμαϊκὸ καὶ στὸν λαϊκό μας πολιτισμό, ἡ νύφη φορᾶ κόκκινο!!!)
Καὶ μέσα στὴν ὀχλοβοὴ ἔκλεισε καὶ ὁ Κατσέλης.
Νά ἀσχοληθοῦμε τώρα μέ τετρακοσίους ἐργαζομένους τήν στιγμή πού στήν ΕΡΤ τρεῖς χιλιάδες ἔχασαν καί τά αὐγά καί τά πασχάλια;
Νά ἀσχοληθοῦμε μήπως μέ ὅλες ἐκεῖνες τίς ἄλλες ἐπιχειρήσεις πού ἔκλεισαν; Μήπως μέ τά ἐκατομμύρια τῶν ἀπολυμένων ἤ ἀνέργων;
Καταιγίδα.
Άλλη μια ημέρα ξημέρωσε … έπιασε η ευχή που λέμε το βράδυ “να ξημερώσει πρώτα ο Θεός την ημέρα”.
Μην είσαι κομπάρσος στην ημέρα κάποιου άλλου …
Γίνε ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ της δικής σου ημέρας.
Συνέχεια
Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Βορείου Ἠπείρου.
Η μεγάλη στιγμή της απελευθέρωσης φάνηκε να φτάνει οριστικά τον Δεκέμβριο του 1912, όταν ο ελληνικός στρατός ελευθέρωσε την Κορυτσά. Οι Χιμαριώτες υπό τον Σπυρομήλιο είχαν ήδη κερδίσει με επανάσταση την ανεξαρτησία τους. Μέσα σε τρεις μήνες (Μάρτιος 1913) ολόκληρη η Βόρειος Ήπειρος βρισκόταν υπό ελληνική κυριαρχία.
Ήταν η πρώτη φορά ύστερα από πέντε αιώνες που η Βόρειος Ήπειρος βρισκόταν ξανά στην αγκαλιά της πατρίδας και ένας άκρατος ενθουσιασμός επικρατούσε παντού. Γάλλος δημοσιογράφος που παρακολούθησε την υποδοχή του διαδόχου Γεωργίου από τους Βορειοηπειρώτες γράφει: «Επί τρία τέταρτα της ώρας μια απερίγραπτη παρέλαση χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών, οι οποίοι επευφημούν τον πρίγκιπα, ψάλλουν πατριωτικούς ύμνους, κουνούν ζωηρά βενετσιάνικα φαναράκια, σημαίες, μαντίλια, καπέλα, υψώνουν τα χέρια και υποκλίνονται… Επίσης πολυάριθμα είναι τα κόκκινα μουσουλμανικά φέσια. Οι φεσοφόροι αυτοί συμμετέχουν με τον ίδιο ενθουσιασμό κραυγάζοντας «Ζήτω ο Διάδοχος! Ζήτω ο Βασιλεύς Συνέχεια
