…καὶ καλούμεθα νὰ βαδίσουμε μόνοι μας σὲ αὐτούς!!!
Δρόμοι ποὺ ἀγνοοῦμε, μὰ ποὺ τοὺς βλέπουμε ἐμπρός μας ὅταν μόνον μᾶς …πρέπῃ!!!
Ἤ, ἄλλως, δρόμοι κλειστοὶ κι ἀνύπαρκτοι πού, ἐξ αἴφνης, ἀπὸ τὸ πουθενά, ἐμφανίζονται γιὰ νὰ τοὺς περπατήσουμε, ὅταν τὰ ἀδιέξοδα πληθαίνουν…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι δρόμοι ἀνύπαρκτοι, ἀλλὰ δρόμοι λησμονημένοι…
Κι ἐμεῖς, τώρα, ἐδῶ, ἀπολύτως συγχυσμένοι, ὑποχρεούμεθα ἢ νὰ τοὺς ἀνακαλύψουμε ἢ νὰ …χαθοῦμε!!! Συνέχεια →

Ἡ Ἀνθρωπότης δὲν εὑρίσκεται σὲ μεγάλον κίνδυνο.
Σὲ μεγάλο κίνδυνο εὑρίσκεται ὅλος ἐκεῖνος ὁ μηχανισμὸς ποὺ προσπάθησε (κι ἐπέτυχε μερικῶς) νὰ διατηρῇ ἐν σκοτασιστικῇ  δουλείᾳ τὴν Ἀνθρωπότητα, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, καθὼς ἐπίσης καὶ νὰ τὴν ἐλέγχῃ μέσα ἀπὸ παραμυθολογίες, δοξασίας καὶ Παρὰ Φῦσιν τακτικές. Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, μέσα στὴν γνωστή μας (κι ἄγνωστή μας) ἱστορία, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται οἱ συνθῆκες ἐκεῖνες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὸ τέλος τῆς Ὕβρεως. Συνέχεια →

Αὐτὰ τά, σπουδαία γιὰ ἐμᾶς πρόσωπα, οὐδέποτε ἦσαν ἄεργα ἢ …χαλαρά. Σήμερα θαυμάζουμε Λεωνίδες, Ἀλεξάνδρους καὶ Κολοκοτρώνηδες (κι ὄχι μόνον!!!)…
Ἀλλά τί κάνουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε;
Μὲ εὐχολόγια δὲν ξεπερνᾶ κάποιος τὸ φράγμα τῆς ἀδρανείας. Αὐτὸ τὸ φράγμα σπάει μόνον μὲ συνειδητὴ καὶ στοχευμένη ἐργασία…!!!

Δύσκολον; Ἀδύνατον; Παράλογον; Συνέχεια →

Κάθε φορὰ ποὺ θέτουμε ἕναν στόχο, μικρὸ ἤ μεγάλο, ὀφείλουμε νὰ τοῦ ἀφοσιωνόμεθα ὁλοκληρωτικῶς.
Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν θὰ πάη, ἤ ὄχι, καλά, ἡ στόχευσίς μας, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ δόσουμε τὸν χρόνο μας καὶ τὸν κόπο μας, ἐὰν θέλουμε νὰ ἐπιτύχουμε. Συνέχεια →

Τὸ νὰ διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ ἀσκήμια ἐπικρατεῖ δὲν εἶναι κάτι καλό, ἀλλὰ καθίσταται ἀνεκτό, ἐφ΄ ὅσον, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο συμβιβαζόμεθα, ἐξ ἀνάγκης. Ἡ ἐπιβιώσεις εἶναι ἀνάγκη καὶ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ξεθωριάζει τὶς ἄλλες, τὶς ἐπίσης οὐσιώδεις. Συνέχεια →