Ο όρος «λαϊκή δεξιά» μοιάζει λεκτικό πυροτέχνημα, κενό από κάθε πολιτικό ρεαλισμό – όπως και το κενολόγημα «κεντροαριστερά». Οταν η εκδοχή της πολιτικής είναι μόνο διαχειριστική και ολική η έκλειψη κοινωνικών στόχων άλλων πέρα από την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τότε η πολιτική γίνεται παιχνίδι παραγωγής ψευδαισθήσεων. Το παιχνίδι οργανώνεται με τους κανόνες εντυπωσιασμού του καταναλωτή, κανόνες του μάρκετινγκ – η «λαϊκή δεξιά» ή η «κεντροαριστερά» είναι τα λεκτικά ισοδύναμα στην πολιτική με το «λευκότερο του λευκού» στα απορρυπαντικά ή με το «διπλό φλουοράιντ» στις οδοντόκρεμες. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φρούριον
Μονοθεϊστική θρησκεία ὁ ἱουδαϊσμός;
Ὁ νέος ἐχθρὸς τῆς πολιτείας λέγεται «ἐλεύθερος κατασκηνωτής».
Οἱ γύφτουλες!
Δὲν ἔχει περάσει κάτι χειρότερο ἀπ’ τὴν χώρα, αἰῶνες τώρα, ἀπ’ τὸν σαχλαμαρᾶ καὶ τὸ λεπρολόι του.
«Από τις Κυκλάδες μέχρι την Κρήτη, την Χαλκιδική και την Εύβοια, ήδη έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες συλλήψεις. Οι επιχειρήσεις σιγοντάρονται από μία σημαντική αλλαγή. Το διοικητικό πρόστιμο των 174 ευρώ, με διάταξη που συμπεριλήφθηκε στο νομοσχέδιο για τον τουρισμό, διπλασιάστηκε (300 ευρώ) και πέρασε στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Συνέχεια
Σχετικὰ μὲ τὸ πέρασμα στὴν Σιδηρᾶ ἐποχή
[ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΣΙΔΗΡΑ ΕΠΟΧΗ]
«Πέραν μίας ἀπλῆς καὶ ἐκκοσμικευμένης ἰδέας τοῦ «σχετικισμοῦ τῶν πολιτισμῶν», εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ ἕναν «δυϊσμὸ τῶν πολιτισμῶν». Οἱ ἐκτιμήσεις ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν περιστρέφονται συνεχῶς γύρω ἀπὸ τὴν ἀντίθεση μεταξὺ τοῦ παραδοσιακοῦ καὶ τοῦ μοντέρνου κόσμου καὶ μεταξὺ τοῦ παραδοσιακοῦ καὶ τοῦ μοντέρνου ἀνθρώπου∙ μία τέτοια ἀντίθεση εἶναι Ἰδεατή (δηλαδὴ μορφολογικὴ καὶ μεταφυσική) κάτι πιὸ πέρα καὶ πιὸ πολὺ ἀπὸ μία ἀπλὴ ἱστορικὴ ἀντίθεση. Συνέχεια
Οἱ «ἄνθρωποι τοῦ νόμου».
Ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος:
Εἶναι οἱ «νόμοι» καὶ οἱ τσάτσοι «judges», ποὺ ἀποτελοῦν τὸν πραγματικὸ σκελετὸ στηρίξεως ὅλου ἐκείνου τοῦ ἐκτρώματος.
Oἱ πολιτικάντηδες εἶναι ἀπλοὶ ἄσχετοι ποὺ βάζουν μιὰ ὑπογραφὴ στὰ ἤδη ἔτοιμα χαρτιά.
Καὶ οἱ τραπεζίτες δὲν ἀντιδροῦν ἀφοῦ τοὺς ἔχουν δώσει τὸ λουκούμι τους καὶ τέρμα. Τὸ πραγματικὸ κύκλωμα τῆς σκιώδους παραεξουσίας εἶναι ἀλλοῦ. Συνέχεια
Περὶ τῶν κοσμικῶν ἐποχῶν.
Ἕνα θεμελιῶδες χαρακτηριστικὸ τῆς διαδοχῆς τῶν Ἐποχῶν εἶναι ἡ ροὴ τοῦ χρόνου. Ἤδη κατὰ τὸ πέρασμα στὴν Σιδηρᾶ ἐποχὴ (-8ο μὲ -6ο αἰ) γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀντιλαμβάνονταν ἀλλοιῶς τὴν ροὴ τοῦ χρόνου πρὶν καὶ ἀλλοιῶς μετά.
Κατὰ τὴν Σιδηρᾶ ἐποχὴ ὁ χρόνος εἶναι ὁ πιὸ πυκνός, ἐνῶ κατὰ τὴν Χρυσὴ ὁ πιὸ ἀραιός. Αὐτὸ δίδει καὶ τὴν διαφορὰ χρονικῆς ἐκτάσεως, ὅπου στὸ ἕνα ἄκρο ἔχουμε τὴν μεγαλύτερη συμπίεση καὶ πυκνότητα, ἐνῶ στὸ ἄλλο τὴν ἀνεμπόδιστη ροὴ ποὺ ἀπλώνεται ἀβίαστα. Συνέχεια
