Μάννα, τον ήλιο εδώ σκεπάζουν ίσκιοι
κι αναπαμό ποτέ η καρδιά δε βρίσκει ένα:
οι αυγές κ’ οι νύχτες μας γυρνούν φρικτές
πεντάλφες γράφουν στό σκοτάδι σήματα,
που τον κίνδυνο μηνούν,
πύρινα φίδια από τα βάθη του Άδη.
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Σεμέλη
…αἷμα, τιμὴ …Χρυσὴ Αὐγὴ …τυρί, ῥύζι, καφέ, γάλα …Καμπᾶ…
Τα κείμενα του Παναγιώτη Τραϊανού,έχουν ένα καλό κι ένα κακό..(προσωπική άποψη πάντα)
Το κακό είναι,ότι είναι μεγάλα.
Πολύ…!!
Όχι μόνο για τον μέσο αναγνώστη ,αλλά και για τον πιο υπομονετικό…
Αν ήταν μικρότερα και πιο περιεκτικά,θα άφηνε περισσότερες πληροφορίες στον εγκέφαλο,από τα τόσα ενδιαφέροντα που αναφέρει πάντα.
Το καλό είναι,ότι όταν τελειώσεις την ανάγνωση,αισθάνεσαι βλάκας εντελώς!
ΟΧΙ!!!
Μη τολμήσει κανένα παιδί από αυτά που γράφουν Greeklish, να κάνει παρέλαση!
Και αμάν πια με τις άρρωστες, κοινότυπες, μολυσμένες, σχολικές εορτές. Ανεβαίνουν να πούνε ποίημα και το λένε στα Greeklish. Που ακούστηκε; Να μετατρέπεις το Ελληνικό αίμα που χύθηκε τότε, σε αλλοδαπή προφορά!
Παιδιὰ…τῆς Ἑλλάδος παιδιά…
Τι ωραία δείγματα Ελλήνων..!
Αγέρωχοι, χαμογελαστοί, με αυτοπεποίθηση..
Με το «δωμάτιο του φόβου» στο μυαλό τους, καλά κλειδωμένο,όπως μόνο οι Ἐλληνες μαχητές πρόγονοί του ήξεραν να κάνουν.
Αλλωστε, το dna στο αίμα τους και δεν τους αφήνει να νοιώσουν αλλοιώς..
Παιδιά της Ελλάδος παιδιά…Αυτό ακριβώς…της Ελλάδος παιδιά! Αξια παιδιά!!
Μπουτάρογλου ἐφέντη..
Είχα πει να μην ασχοληθώ ξανά με αυτήν την φαιδρότατη καρικατούρα, αυτόν τον ανεκδιήγητο αισχρό Οθωμανολάγνο, αλλά όλο κάτι θα κάνει και θα μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι!
Το καινούργιο κατόρθωμα του πασά της Θεσσαλονίκης ήταν η αντίθεσή του στις μαθητικές παρελάσεις και στις Συνέχεια
Σὲ τρέμουν… Νὰ τὸ θυμᾶσαι αὐτό..
Καταιγίδα ξεκίνησε… Τα σύννεφα βαριά, σκεπάζουν τη μικρή ζωή μας. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καμιά μπόρα δεν μένει. Μόνο οι μπόρες του μυαλού μας γίνονται κάποτε δυνάστες και μας λυγίζουν, μας γονατίζουν και μπροστά σε έναν ανύπαρκτο θεό θέλουν να μας βάλουν να προσκυνήσουμε. Κι εμείς, τότε λυγίζουμε, τότε βογγάμε. Μα, άλλος πέρα από τον εαυτό μας δεν είναι που μας λυγίζει. Να το θυμάσαι αυτό…
Κομμάτια η ψυχή μας έγινε. Αναίτια μήπως;