Τόσους αἰῶνες, μὲ τὸν ἔναν ἢ τὸν ἄλλον τρόπο, τὸ μόνον ποὺ ἐπιτύχαμε εἶναι οἱ ἐπαναλαμβανόμενες ἐκπτώσεις μας.
Ἐκπτώσεις ποὺ τελικῶς μᾶς ὁδήγησαν στὸ σημερινὸ σημεῖον καὶ τὸ ὁποίον, τώρα ποὺ ἀρχίσαμε νὰ τὸ συνειδητοποιοῦμε, μᾶς τρομοκρατεῖ. Ὅμως πόσο πολύ συμβάλαμε ἐμεῖς στό νά καταλήξουμε ἐδῶ πού ἐφθάσαμε;

Συνέχεια →

Κάποιες φορὲς στὴν ζῳή μας θὰ θέλαμε νὰ κάνουμε κάτι ἀλλὰ εἶτε διότι εἶναι μεγάλο, εἶτε διότι δὲν ἔχουμε μάθει νὰ δεσμευόμεθα ἰσχυρῶς, τὸ ἀφήνουμε νὰ ἀναμένῃ τὴν καλὴ στιγμὴ ἤ τὴν ἀλλαγὴ τῶν διαθέσεών μας, πρὸ κειμένου νὰ καταπιασθοῦμε καὶ μαζύ του.
Αὐτὸς ὅμως εἶναι ὁ τελειότερος τρόπος γιὰ νὰ …καταστρέψουμε κάθε πιθανότητα ἐπιτυχίας τοῦ ἐγχειρήματος. Συνέχεια →

Ἡ Ἱστορία, ἠ δική μας Ἱστορία, μᾶς ὑπενθυμίζει εἰρωνικότατα πὼς πάντα, μὰ πάντα, στὶς Mεγάλες Mάχες, ἤμασταν μόνοι μας μά, κυρίως, ἤμασταν ἐλάχιστοι ἀριθμητικῶς, ἀναλογικῶς πάντα μὲ τοὺς ἐχθρούς μας.
Κυττᾶς στοὺς Περσικοὺς Πολέμους τὶς ἀναλογίες… Κυττᾶς καὶ στοὺς πολέμους μὲ τοὺς Γαλᾶτες τὶς ἀναλογίες…
Κυττᾶς καὶ τόσους ἄλλους, γνωστοὺς κι ἀγνώστους, πολέμους…
…καὶ συνειδητοποιεῖς πὼς πάντα, μὰ πάντα, ὄχι μόνον ἤμασταν λιγοστοί, στὶς Μεγάλες Μάχες ποὺ θὰ ἔκριναν τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Φυλῆς, μὰ ἤμασταν κι ἀποφασισμένοι. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ μικρά, πολὺ μικρὰ λεπτομέρεια, ἦταν ποὺ μᾶς ἔσωζε ἀπὸ τὸν ἀφανισμό. Συνέχεια →

Οἱ εὐχὲς πάντα εἶναι εὐπρόσδεκτες καὶ καλοδεχούμενες.
Οἱ πράξεις θέλουν κόπο. Κι ὁ κόπος ξεβολεύει καὶ πονᾶ.
Ἐὰν οἱ εὐχὲς ὅμως δὲν συνοδεύονται ἀπὸ πράξεις, παραμένουν κενὸ γράμμα. Ἀνούσιες καὶ περιττές. Ἄχρηστες.
Χορτάσαμε ὅμως ἀπὸ λόγια καὶ εὐχές. Στερούμεθα πράξεων…
Γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο δὲν ἀρκεῖ νὰ θέλουμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ μποροῦμε καὶ νὰ ὑποστηρίξουμε τὰ θέλω μας. Συνέχεια →

Θύματα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ὄχι μόνον ὑπῆρχαν, ἀλλὰ τὶς περισσότερες φορὲς δὲν ἄφησαν κάποιαν μαρτυρία πίσω τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀποφευχθῇ ἀπὸ ἄλλους, μεταγενεστέρους, τὸ δικό τους πάθημα καὶ ἡ ἀνώφελος θυσία. Θύματα ἐκούσια καὶ ἀκούσια ἀμέτρητα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Θύματα μικρὰ ἢ μεγάλα. Θύματα ποὺ οὐδεὶς γνωρίζει τὸ πῶς θὰ ἀντιδροῦσαν ἐὰν ἐγνώριζαν τὴν κατάληξίν τους…
Θύματα ποὺ ἐπέλεξαν ἢ ἀφέθησαν στὸ νὰ κρεμασθοῦν σὲ μίαν παράλογο (καί, τελικῶς) αὐτοκτονικὴ ἐλπίδα, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀναλάβουν τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς τους.
Θύματα ἄτυχα, θὰ λέγαμε ἐμεῖς σήμερα…
…διότι ἀγνοοῦμε τὸ τὶ σημαίνει Ἐλευθερία… Συνέχεια →