
Θὰ μπορούσαμε, ὡς κοινωνία, νὰ ἐπιλέξουμε ἕναν στόχο, ὁποιονδήποτε καὶ νὰ σπεύσουμε νὰ τὸν ὑλοποιήσουμε, ἐὰν κι ἐφ’ ὅσον πρωτίστως ἐπιτυγχάναμε νὰ συντονισθοῦμε.
Θὰ τὸν προτιμούσαμε μάλιστα ἰδιαίτερα …χαμηλό, αὐτὴν τὴν περίοδο, γιὰ νὰ μὴν κοπιάσουμε πολύ, ἰδίως τώρα ποὺ μᾶς ἔχει ταλαιπωρήσει τόσο βίαια ἡ …«κρίσις».
Συνέχεια
Τὸ νὰ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὰ αἰσθήματά μας εἶναι πάρα πολὺ σημαντικό, διότι μᾶς ἐπιτρέπει, κάθε στιγμή, νὰ παραμένουμε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες ἀφ΄ ἑνός, ἀλλὰ καὶ ἀφ΄ ἑτέρου, νὰ δυνάμεθα νὰ «πιάνουμε» τοὺς «ψιθύρους» τῶν δι-αἰσθήσεών μας. Ὅμως ἄλλο εἶναι τὸ νὰ παρατηροῦμε τὰ αἰσθήματά μας, κάπου κάπου ἤ συστηματικῶς, μὰ καὶ ἄλλο νὰ τὰ μετατρέπουμε σὲ «μοχλὸ» τέτοιον, ποὺ θὰ …ἀνασηκώσῃ κάθε ἐπίχρισμα καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὸ νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὶς ἀληθεῖς μας ἀνάγκες.
Τί κάναμε λοιπόν ἐμεῖς γιά …ἐμᾶς;