Ἡ μόνη διαδρομὴ ποὺ ἔχουμε νὰ διανύσουμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, εἶναι μία: ἡ Ἀνατροπή!
Ἀνατροπὴ στὶς πεποιθήσεις μας, στοὺς στόχους μας, στὰ ὄνειρά μας, στὶς δεσμεύσεις μας, στὶς σχέσεις μας, στὶς «ἄγκυρές» μας…
Ὅταν ὁ κόσμος μας ἀλλάζῃ, ὅπως τώρα, ἡ πρώτη μας ἐπιλογὴ εἶναι ἡ εύλελιξία καὶ ἡ προσαρμοστικότης.
Αὐτὲς οἱ προσαρμογὲς ὅμως ἐὰν δὲν συνοδεύονται καὶ ἀπὸ συνειδητὴ μετακίνησιν-κατάργησιν-ἀκύρωσιν τῶν ὅποιων ἀγκυλώσεών μας, τότε δὲν ἔχουν νόημα, ἐφ΄ ὅσον θὰ μᾶς περιορίσουν ἐκ νέου σὲ νέες «φυλακές».
Συνέχεια
Ὅταν οἱ Σπαρτιᾶτες ἀπεφάσισαν νὰ ξεκινήσουν γιὰ πόλεμο μὲ τὰ στρατεύματα τοῦ Ξέρξου, ἀν τὶ νὰ ἀναμένουν τὸν θάνατό τους, ποὺ ἦταν βέβαιος, ἐπέλεξαν νὰ περιποιοῦνται ἑαυτούς, νὰ στολίζονται καὶ νὰ προετοιμάζονται καταλλήλως, ὄχι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ …γλέντι. 

Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ καθαρούς.