Τί νά σᾶς πῶ;
Ἐγὼ πρόσφατη εἶμαι.
Μόλις πρὸ μερικῶν δεκαετιῶν πάτησα τὸν πλανήτη….
Ἱστορία διαβάζω, διότι τὴν ἀγαπῶ, ἀλλὰ ἐκεῖ μέσα δὲν ἀναφέρεται κάτι τέτοιο.
Ἀπὸ τὴν ἄλλην, τόσα ψέμματα μοῦ ἔχουν πῇ.
Τόσες παραποιήσεις, ἀλλοιώσεις, διαγραφὲς ἔχουν κάνῃ.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ἡ ἐπιστήμη τῆς συγχωρήσεως ἀπὸ τὸν Σωκράτη.
Διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τον Διόστρατο
– Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.
– Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι’ αυτήν, διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ…
– Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!
– Φαινομενικά… για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια. Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ, αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα…
– Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;
– Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε. Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.
Συνέχεια
«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.
Κάτι περίεργα ζάρια…
Πόθεν;
Μὰ φυσικὰ τῶν παππούδων μας.
Καὶ τάβλι ἔπαιζαν… Καὶ ζαριὲς ἔριχναν… Καὶ γενικῶς τὰ γνώριζαν.
Τά παιδιά μας εἶναι;
Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;
Ὁ Ἕλλην προτιμᾶ τήν πείνα ἀπό τό ἔγκλημα;
Νομίζω ναί.
Γνωρίζω πολλούς, κάθε ἡμέρα καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, ποὺ προτιμοῦν νὰ βρεθοῦν πεινασμένοι κι ἄστεγοι, παρὰ νὰ ἐγκληματίσουν. Μάλιστα, προσφάτως, σὲ κάποιο …«πείραμά» μου, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τοῦ ἐδόθῃ τὸ «δόλωμα», δὲν τὸ ἄγγιξε. Εἶναι βλέπετε αὐτὴ ἡ ῥημάδα ἡ ἀξιοπρέπεια, τὸ φιλότιμο, τὸ ἦθος, ποὺ ἐπισκιάζει κάθε ἄλλη ἐπιθυμία.