τοῦ Γεωργίου Δουρμούση – Μεταξᾶ
Στὸ ἄκουσμα τῆς λέξεως «δικτατορία», αὐτὸ ποὺ ἔρχεται συνειρμικῶς στὸ μυαλὸ εἶναι οἱ λέξεις «χούντα», «βασανιστήρια», «ἅρματα»,, «αὐταρχισμός». Καὶ δικαιολογημένα. Ἡ πλύσις ἐγκεφάλου ποὺ δεχόμαστε ἀπὸ τὸ 1974 μέχρι σήμερα ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τοὺς λοιποὺς ὑπαλλήλους τῆς Νέας Τάξεως, αὐτά μας ἔχουν διδάξει. Θὰ μποροῦσε ὡστόσο, νὰ ἐφαρμοσθῇ ἕνα δικτατορικὸ καθεστὼς στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2013; Εἶναι οὐτοπία μία τέτοια κίνησις; Συνέχεια
Ἤ ὀρθότερα ἄς πεθάνουν ὅσοι δὲν προσαρμόζονται…
Διότι τώρα, κατὰ τὰ «πιστεύω» τοῦ μπουμπούκου, μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ προσαρμοστοῦν ταχύτερα στὰ νέα δεδομένα, θὰ ἔχουν δικαίωμα στὴν ἐπιβίωσι.
Νά γίνω κακιά;
Ἀφῆστε… Εἶναι ἀρκετὰ γελοῖος ἀπὸ μόνος του..
Σᾶς παρέθεσα ἀντίγραφο ἀπὸ δημόσιο διάλογό του σὲ κοινωνικὸ δίκτυο.
Παρακάτω ὅλος ὁ σχολιασμὸς καὶ ἡ ἀγανάκτησις τῆς Μαρίας Πολύζου, πολιτευτοῦ, ἡ ὁποία τὸν ξεμπρόστιασε.
Φόρος εἰσοδήματος πολυτελείας τέλος.
Τώρα ποὺ ἡ πολυτέλεια ἔγινε …πολυτέλεια, τέλος στὸν φόρο πολυτελείας!
Νὰ μὴ θιγοῦν τὰ δικά τους παιδιά…
Νὰ μὴ ἐνοχληθοῦν…
Διότι πῶς θά μπορέσουν νά κάνουν σωστά τόν ἐπόπτη ἀργότερα;
Συνέχεια
Ἤθελα νὰ ἤξερα τὸ ποῦ τοὺς εὑρίσκουν.
Μᾶλλον, κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι τὰ πράγματα, ὑπάρχει ἕνας κουβάς, συγκεκριμένος κουβάς, ὅπου μέσα του κλωνοποιοῦν διάφορα γονίδια. Ὅταν θέλουν νὰ φτιάξουν βο(υ)λευτή, τότε ἁρπάζουν μερικὰ μετηλλαγμένα, τὰ χώνουν στὸ κεφάλι του καὶ ἔτσι λαμβάνει τὸ …χρίσμα ὁ ὑποψήφιος!!!
Δὲν ἔχει σημασία σὲ ποιὰν παράταξι ἀνήκει!!!
Γιὰ νὰ πάρῃ τὸ χρίσμα πρέπει νὰ πάρῃ μία χούφτα μετηλλαγμένα… Ἐνέσιμα… Νὰ μὴ χαθῇ σταγόνα!
Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ εἶναι πανέτοιμος γιὰ νὰ τὸν κυκλοφορήσουν!!!
Συνέχεια
Μοῦ ἀρέσουν οἱ φοιτητές.
Μοῦ ἀρέσουν τὰ νεά παιδιά, ποὺ θέλουν νὰ μάθουν.
Μοῦ ἀρέσουν τὰ παιδιὰ ποὺ στρώνονται, ἐν τελῶς συνειδητῶς, καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὸ μέλλον τους.
Δὲν μοῦ ἀρέσουν ὅμως οἱ στρατιὲς πτυχιούχων ποὺ δημιουργῶνται, ἀπολύτως προγραμματισμένα, οἱ ὁποῖοι φυσικὰ θὰ εἶναι καὶ ἄνεργοι ἐντὸς τῶν ἐπομένων ἐτῶν.
Θὰ εἶναι οἱ ἐπόμενοι ἄνεργοι εἶτε γιὰ νὰ ἐμφανίζουμε, ὡς χώρα, κάποιους ὑψηλοὺς δεῖκτες στὸν τομέα τῆς παραγωγῆς πτυχιούχων, μὴ ἀπασχολουμένων ὅμως, εἶτε, ἀκόμη χειρότερα, γιὰ νὰ τοὺς ἐξαγάγουμε στὴν ἀλλοδαπή, πρὸ κειμένου Συνέχεια
Ἦταν τότε ποὺ ἀκόμη δὲν εἶχε εἰσέλθῃ σὲ αὐτὴν τὴν συμμορία ἐπισήμως.
Συνεπῶς, ἦταν ἀπ’ ἔξω καὶ φώναζε γιὰ νὰ μπῇ μέσα.
Κι ἐπεὶ δὴ μία εἰκόνα εἶναι ἴση μὲ χίλιες λέξεις…
Ἰδοῦ κάποιες εἰκόνες, διὰ χειρὸς μπουμπούκου, ποὺ δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε…
