Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες

Ὁ Νταβούτογλου ὡς νέος Πάλμερστον

ἀπὸ τὸν/τὴν

4


 Στα μέσα του 19ου αιώνα η Αγγλία μεσουρανούσε ως η θαλασσοκράτειρα δύναμη σε ολόκληρο τον κόσμο.  Όπως και η Αθήνα των κλασικών χρόνων, οι Βρετανοί κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο έχοντας τον ισχυρότερο στόλο πολεμικών πλοίων να προστατεύουν τις ωκεάνιες οδούς. 

Επίσης, όπως η Αθήνα πριν την οριστική της ήττα στους Αιγός Ποταμούς το 404π.Χ., το πανίσχυρο πολεμικό Ναυτικό της Βρετανίας είχε τη δυνατότητα να επιβάλλει την πολιτική των Λόρδων σε όλες σχεδόν τις χώρες της Γης, τη γνωστή σε όλους μας «Πολιτική των Κανονιοφόρων» (gunboat diplomacy).  Κυρίαρχη φιγούρα στην υιοθέτηση αλλά και εφαρμογή αυτής της αποικιοκρατικής πολιτικής ήταν ο Υπουργός των Ναυτικών και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας υποκόμης του Πάλμερστον.

Συνέχεια →

Τί ἦταν οἱ Ἀλβανοί τό 1821;

ἀπὸ τὸν/τὴν

60

Ὁ Ἀλὴ πασσᾶς ἦταν Ἀλβανός, Ἀρβανίτης ἀπὸ τὸ Τεπελένι.
Οἱ καλλίτεροί του πολεμιστές, ἐπίσης.
Μὲ αὐτοὺς ἐξόντωσε τὸν κάθε ἑλληνικὸ πληθυσμό, καὶ τελικῶς τοὺς Σουλιῶτες.
Οἱ Σουλιῶτες, μαζὺ μὲ τοὺς Ὑδραίους καὶ τοὺς Σπετσιῶτες, ἦσαν οἱ μόνοι Ἀρβανίτες ποὺ συνετάχθησαν μὲ τοὺς Ἕλληνες. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ποὺ ᾡνομάσθηκαν τουρκαλβανοὶ ἤ τουρκαρβανῖτες ἤ ἀρβανιτιά, δὲν ἦσαν τίποτα περισσότερο ἀπὸ μισθοφόρους, ἐπαγγελματίες δολοφόνους οὐσιαστικῶς, ποὺ ἐπλούτιζαν ἀπὸ τοὺς ῥαγιᾶδες.
Μεγάλη χαρὰ ἔλάμβαναν ὅταν ὁ κάθε τους φόνος συνοδεύετο ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια. Ἀπόδειξις αὐτοῦ τὰ ὅσα ἐτράβηξαν οἱ  Ἑλληνικοὶ πληθυσμοί, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐπαναστάσεως. 
Μόνον μίαν πληροφορία νὰ συγκρατήσουμε.
Συνέχεια →

Ἡ ἱστορία τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Ἡ «πολιτικὴ ὀρθότης» εἶναι μία καταναγκαστικὴ κατάστασις, βάσει τῆς ὁποίας ἀπαγορεύεται νὰ ἐκφέρῃ κάποιος λέξεις ἤ φράσεις, οἱ ὁποῖες, θεωρητικῶς πάντα, θίγουν κάποιες ὁμάδες. Δὲν μπορεῖ, γιὰ παράδειγμα, νὰ ἀναφερθῇ ἡ λέξις «μητέρα» ἤ «πατέρας» καὶ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὰ «θηλυκὸς γονέας» καὶ «ἀρσενικὸς γονέας» ἀντίστοιχα, διότι θίγονται κάποιες ὁμάδες. Τὸ ἐὰν μία τέτοια θεώρησις καταστρατηγῇ τὴν κοινὴ λογική, εἶναι ἄλλο ζήτημα. Τὸ ἀπαιτούμενον, αὐτὸ δῆλα δὴ ποὺ ἔχῃ ἤδη ἐπιβληθῇ σὲ «προοδευτικὲς κοινωνίες» εἶναι ἡ ἀπαλοιφὴ λέξεων καὶ φράσεων ποὺ «θίγουν» γενικῶς.
Μποροῦμε δῆλα δὴ νὰ ποῦμε τὴν φράσι: «οἱ ἔγχρωμοι ἤ οἱ ἀλλοδαποὶ ἤ ἡ μετανᾶστες καταλαμβάνουν τὸ 70% τῶν φυλακῶν μας» ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε: «οἱ ἰσλαμιστές ἤ οἱ ἀφγανοὶ ἤ οἱ μαῦροι, καταλαμβάνουν τὸ 70% τῶν φυλακῶν μας», ἀκόμη κι ἐὰν πράγματι, τὸ 70% τῶν φυλακισμένων εἶναι μόνον πακιστανοὶ ἤ ἀφγανοὶ ἤ σομαλοί. 
Συνέχεια →

Νικολάκης Ἐφέντης ἤ Νικόλαος Μπιζαντζιόγλου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Πάλι σήμερα γιὰ τὸν Νικολάκη Ἐφέντη…
Γιὰ ἐμέναν αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος ἦταν ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους κι ἀπὸ τοὺς πλέον ἀφανεῖς ἥρωες τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου μας.
Προσέφερε ἀκόμη καὶ τὴν ἰδίαν τὴν ζωή του, δίχως νὰ ἀξιώσῃ ὁποιοδήποτε ἀντάλαγμα. Ὅπως δῆλα δὴ ἔχουν πράξει ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες. 
Ὅμως, ἄν καὶ γνωρίζουμε τὸν Μεταξᾶ, γνωρίζουμε τὸν Κωνσταντῖνο ἀγνοοῦμε συστηματικῶς αὐτὸν τὸν ἡρωϊκὸ ἄνδρα.
Συνέχεια →

Ἡ τῶν Ἑλλήνων ἐξάπλωσις…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Κύτταζε τὸν ὀρίζοντα ὁ Ἓλληνας· καὶ δὲν ἒβλεπε τὴν ἀπόσταση, οὒτε τὶς θάλασσες ποὺ ἒπρεπε νὰ διασχίσῃ. Ἒβλεπε τὰ εὒφορα τὰ χώματα καὶ τὶς πόλεις ποὺ θὰ ἒστηνε μὲ τὰ χέρια του. Καὶ ἦταν καὶ ὁ χρησμὸς τῆς Πυθίας ποὺ τοῦ ἒδινε ἀέρα στὰ πανιά του, γιατὶ καὶ οἱ Θεοὶ στὸ πλευρό του ἦταν, καὶ τὸν συντρόφευαν…

Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη σφαγὴ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἕνας λαὸς νομαδικός, ποὺ μισοῦσε κάθε μορφὴ ἐλευθερίας καὶ σκοπό του ἔκανε τὸ νὰ παύσῃ καὶ νὰ φιμώσῃ μὲ κάθε μέσον τὴν ἔκφρασίν της. Ἀπότοκον τούτου καὶ οἱ κάθε λογῆς ἀντεκδικήσεις, σφαγές, τιμωρητικὲς ἐκκαθαρίσεις, γενοκτονίες….  Συνήθως μὲ μανδύα …ἀλλοεθνὴ καὶ σπανίως μὲ τὸ πρόσωπό του. (Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Παλαιστινίους στὴν ἐποχή μας…!!!)
…κι ἔτσι, πανεύκολα (ὁ τρόπος τοῦ λέγειν) δὲν ἐδίστασε νὰ ἁρπάξῃ καὶ νὰ καταστρέψῃ ὅ,τι προσέδιδε αὐτάρκεια καί, κατ’ ἐπέκτασιν, βαθμοὺς ἐλευθερίας, στὸν …«ἀντίπαλο».

Οἱ ἐκτάσεις πού κατέχει σήμερα τόῦ ἀνήκουν δικαιωματικῶς ἤ τίς ὑφήρπαξε δολίως; (Καὶ τὸ δολίως τὸ τονίζω…!!!) Γιὰ σκεφθεῖτε… Ὄχι διότι στὸ πεδίον τῆς τιμῆς, τῆς ὅποιας μάχης τέλος πάντων, θὰ εἶναι ἀπαραιτήτος ἀξιόμαχος ἀντίπαλος ἢ ὄχι, ἀλλὰ διότι οὐδέποτε, στὸ παρελθόν, ἐπολέμησε σὲ κάποιον πεδίον τιμῆς ἐπὶ …τιμῇ. (Ἐὰν ἐξαιρέσουμε μάλιστα τὶς πολιορκίες τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος, μᾶλλον δὲν μποροῦσε νὰ πολεμήσῃ. Σήμερα ὑποχρεοῦται νὰ τὸ κάνῃ γιὰ ἄλλους λόγους…)

Στὸ πεδίον τῶν μαχῶν οἱ παπποῦδες μας  ἐσέβοντο τὸν ἀντίπαλον ποὺ πολεμοῦσαν καὶ δουλοποιοῦσαν (κακῶς ἢ καλῶς) ἐκεῖνον ποὺ τὸ ἔβαζε στὰ πόδια. Οἱ Ἑβραῖοι ὅμως οὐδέποτε ἐστάθησαν νὰ πολεμήσουν μὲ τοὺς Ἕλληνες. Σὲ κάθε σημεῖον τῆς ἱστορίας ποὺ συνηντήθησαν, μὲ δόλο πάντα ἐκέρδισαν ὅσα ἐκέρδισαν. Μὲ ἁπλὸ καὶ σαφῆ δόλο. Καί, ἐπὶ πλέον, ἐξηκολουθοῦσαν, σὲ ναρκωμένους, ἡμιθανεῖς ἀντιπάλους (ποὺ οἱ ἴδιοι ἐφρόντισαν νὰ ναρκώσουν ἢ νὰ δηλητηριάσουν) σφάζοντας ἀδιακρίτως. δολοφονῶντας, βιάζοντας καὶ καίγοντας κάθε ζωντανὸ ὄν, ἀκόμη καὶ τὰ ζῷα…
Δὲν εἶναι λοιπὸν νὰ μὴ τὰ λαμβάνῃς σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν σου. 
Συνέχεια →