Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο γεγονός πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται με εκπληκτική ακρίβεια. Το μόνο που αλλάζει είναι τα ονόματα και οι συνθήκες της κάθε εποχής. Οι λαοί και οι ηγέτες τους τείνουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη ή ακόμη να προβαίνουν σε εγκληματικές προς τη συνέχιση του Γένους ενέργειες με την ίδια τους τη θέληση. Η Ελλάδα έχει αναδείξει πολλούς ήρωες. Αλλά για κάθε Λεωνίδα υπάρχει και ένας Εφιάλτης, για κάθε Κολοκοτρώνη ένας Νενέκος…
Ο Στρατηλάτης Κωνσταντίνος
Δὲν μᾶς τὰ λένε αὐτά! Ὁ προπάππους τοῦ Γιωργάκη μοσχοπούλησε στοὺς Τούρκους ὀχυρωματικὰ ἔργα στὴν Ἤπειρο… προκαλῶντας πολλὲς ἀπώλειες στὸν ἑλληνικὸ στρατό!
Όπως θα επιβαλλόταν να είναι γνωστό σε όλους τους Έλληνες, (άν είχαμε ιστορική αυτογνωσία και “πραγματικά” σχολεία), στις 21 Φεβρουαρίου εορτάσαμε τα 100 χρόνια, απο την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων απο τον τουρκικό ζυγό. Όχι, δεν θα προβούμε σε μακροσκελή ιστορική αναδρομή, άν και θα έπρεπε…
Στα μέσα του 19ου αιώνα η Αγγλία μεσουρανούσε ως η θαλασσοκράτειρα δύναμη σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως και η Αθήνα των κλασικών χρόνων, οι Βρετανοί κυριαρχούσαν στο θαλάσσιο εμπόριο έχοντας τον ισχυρότερο στόλο πολεμικών πλοίων να προστατεύουν τις ωκεάνιες οδούς.
Επίσης, όπως η Αθήνα πριν την οριστική της ήττα στους Αιγός Ποταμούς το 404π.Χ., το πανίσχυρο πολεμικό Ναυτικό της Βρετανίας είχε τη δυνατότητα να επιβάλλει την πολιτική των Λόρδων σε όλες σχεδόν τις χώρες της Γης, τη γνωστή σε όλους μας «Πολιτική των Κανονιοφόρων» (gunboat diplomacy). Κυρίαρχη φιγούρα στην υιοθέτηση αλλά και εφαρμογή αυτής της αποικιοκρατικής πολιτικής ήταν ο Υπουργός των Ναυτικών και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας υποκόμης του Πάλμερστον.
Ὁ Ἀλὴ πασσᾶς ἦταν Ἀλβανός, Ἀρβανίτης ἀπὸ τὸ Τεπελένι.
Οἱ καλλίτεροί του πολεμιστές, ἐπίσης.
Μὲ αὐτοὺς ἐξόντωσε τὸν κάθε ἑλληνικὸ πληθυσμό, καὶ τελικῶς τοὺς Σουλιῶτες.
Οἱ Σουλιῶτες, μαζὺ μὲ τοὺς Ὑδραίους καὶ τοὺς Σπετσιῶτες, ἦσαν οἱ μόνοι Ἀρβανίτες ποὺ συνετάχθησαν μὲ τοὺς Ἕλληνες. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ποὺ ᾡνομάσθηκαν τουρκαλβανοὶ ἤ τουρκαρβανῖτες ἤ ἀρβανιτιά, δὲν ἦσαν τίποτα περισσότερο ἀπὸ μισθοφόρους, ἐπαγγελματίες δολοφόνους οὐσιαστικῶς, ποὺ ἐπλούτιζαν ἀπὸ τοὺς ῥαγιᾶδες.
Μεγάλη χαρὰ ἔλάμβαναν ὅταν ὁ κάθε τους φόνος συνοδεύετο ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια. Ἀπόδειξις αὐτοῦ τὰ ὅσα ἐτράβηξαν οἱ Ἑλληνικοὶ πληθυσμοί, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐπαναστάσεως.
Μόνον μίαν πληροφορία νὰ συγκρατήσουμε.
Συνέχεια
Ἡ «πολιτικὴ ὀρθότης» εἶναι μία καταναγκαστικὴ κατάστασις, βάσει τῆς ὁποίας ἀπαγορεύεται νὰ ἐκφέρῃ κάποιος λέξεις ἤ φράσεις, οἱ ὁποῖες, θεωρητικῶς πάντα, θίγουν κάποιες ὁμάδες. Δὲν μπορεῖ, γιὰ παράδειγμα, νὰ ἀναφερθῇ ἡ λέξις «μητέρα» ἤ «πατέρας» καὶ ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὰ «θηλυκὸς γονέας» καὶ «ἀρσενικὸς γονέας» ἀντίστοιχα, διότι θίγονται κάποιες ὁμάδες. Τὸ ἐὰν μία τέτοια θεώρησις καταστρατηγῇ τὴν κοινὴ λογική, εἶναι ἄλλο ζήτημα. Τὸ ἀπαιτούμενον, αὐτὸ δῆλα δὴ ποὺ ἔχῃ ἤδη ἐπιβληθῇ σὲ «προοδευτικὲς κοινωνίες» εἶναι ἡ ἀπαλοιφὴ λέξεων καὶ φράσεων ποὺ «θίγουν» γενικῶς.
Μποροῦμε δῆλα δὴ νὰ ποῦμε τὴν φράσι: «οἱ ἔγχρωμοι ἤ οἱ ἀλλοδαποὶ ἤ ἡ μετανᾶστες καταλαμβάνουν τὸ 70% τῶν φυλακῶν μας» ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε: «οἱ ἰσλαμιστές ἤ οἱ ἀφγανοὶ ἤ οἱ μαῦροι, καταλαμβάνουν τὸ 70% τῶν φυλακῶν μας», ἀκόμη κι ἐὰν πράγματι, τὸ 70% τῶν φυλακισμένων εἶναι μόνον πακιστανοὶ ἤ ἀφγανοὶ ἤ σομαλοί.
Συνέχεια
Πάλι σήμερα γιὰ τὸν Νικολάκη Ἐφέντη…
Γιὰ ἐμέναν αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος ἦταν ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους κι ἀπὸ τοὺς πλέον ἀφανεῖς ἥρωες τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου μας.
Προσέφερε ἀκόμη καὶ τὴν ἰδίαν τὴν ζωή του, δίχως νὰ ἀξιώσῃ ὁποιοδήποτε ἀντάλαγμα. Ὅπως δῆλα δὴ ἔχουν πράξει ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες.
Ὅμως, ἄν καὶ γνωρίζουμε τὸν Μεταξᾶ, γνωρίζουμε τὸν Κωνσταντῖνο ἀγνοοῦμε συστηματικῶς αὐτὸν τὸν ἡρωϊκὸ ἄνδρα.
Συνέχεια
