Σὲ ἀνύποπτο χρόνο, ἐδῶ καὶ χρόνια, εἶχα πᾶ κάτι ποὺ πλέον σήμερα ὁμολογεῖται κατὰ κόρον ἀπὸ πολλούς:
«Ἐὰν δὲν ἄνοιγαν τὰ ὁδοφράγματα, σήμερα θὰ εἴχαμε λύση. Λύση ποὺ θὰ τὴν ἔδιναν οἱ Τοῦρκοι τῆς Κύπρου, οἱ ὁποῖοι μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ἄνοιξαν, τριάντα (30) χρόνια μετὰ τὴν εἰσβολή, ζοῦσαν ἀκόμη στὸ 1974…
…μαζὺ μὲ φυτευτοὺς ὁμοεθνεῖς τους ἐποίκους, ποὺ ζοῦσαν στὸ 1924…»


Ὅταν θὰ ἔλθη ἡ ὥρα, πολλοὶ στὴν Μυτιλήνη θὰ πᾶν φυλακή…
Θυμᾶστε τότε πού ἔρχονταν κάποιοι τύποι στό νησί, ποὺ μᾶς προκαλοῦσαν ἀηδία ἀλλὰ τούς ὑποδεχόμασταν σάν ἁγίους! (πάπας, Τζολί, Σάραντον κλπ.) Θυμᾶστε τί ἔκαναν καί πόσο μᾶς προσέβαλαν ὅταν ἔγραφαν στά παπά…ά τους τήν Λέσβο, μὲ τὴν τόσο σπουδαία ἱστορία, τούς Λεσβίους, εἴτε εἶχαν προβλήματα εἴτε ὄχι, ὅταν πήγαιναν μόνον στούς λαθρομετανάστες, ἔβγαζαν φωτογραφίες καί, μετά, ἔφευγαν ἀμέσως; 