Νὰ μεθᾷς. Πάντα νὰ μεθᾷς… Τίποτ’ ἄλλο.
Ῥίξε ἐσὺ τὸν σπόρο στὸ καλὸ χωράφι…
…καὶ μὴ νοιάζεσαι…!!! Ἀναλαμβάνει ἡ Φύσις μετά…
Ὅλη ἡ ἑορτὴ εἶναι στὴν …στιγμή!!!
Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας διαπιστώνουμε πὼς «σὲ μίαν μόνον στιγμὴ ζήσαμε μίαν ζῳή»!!! Αὐτὲς οἱ στιγμές, δύσκολες ἤ ὄμορφες, εἶναι κι αὐτὲς ποὺ χαρακτηρίζουν ὅλην τὴν πορεία μας. Τὸ ἐὰν θὰ εἶναι πολλὲς ἤ ὄχι ὅμως ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ ἐμᾶς.
Τὰ …βάθρα τὰ ἀνεβαίνουμε μὲ τὴν …ἀξία μας!!!
Εἶναι ἐπιπολαιότητα νὰ ἀνεβάζουμε τοὺς ἀνθρώπους σὲ βάθρα ! Καλὸ εἶναι νὰ τοὺς δίνουμε τὸν χρόνο καὶ τὶς εὐκαιρίες νὰ σκαρφαλώσουν μόνοι τους ἐκεῖ ἐπάνω ! Ἂν τὸ ἀξίζουν τελικά… Κι ἂν ἀντέχουν τὴν ἀναρρίχηση στὴν ἐκτίμησή μας…
Θὰ ἀνθέξουμε τὰ πάντα…
…διότι πλέον δὲν διακυβεύεται κάτι μικρό, ἀνούσιο, ἀλλὰ ὅλη μας ἡ ὕπαρξις καὶ ὅλη μας ἡ ὑπόστασις. Συνεπῶς δὲν ἔχουμε περιθώρια γιὰ ἀναβολὲς καὶ ἀναμονές. Μονόδρομος γιὰ ἐμᾶς τὸ νὰ ἀνθέξουμε κάθε εἰς βάρος μας δολιότητα, προπαγάνδα ἢ ἐπιθετικότητα.
Αἰωρούμενον …ἐκκρεμὲς ἡ ζωή μας!!!
Δὲν λείπουν ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ ἐλαττώματα, ἡ πίσις καὶ οἱ ἀμφιβολίες, τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, ἡ σάρκα καὶ τὸ πνεῦμα, τὰ δάκρυα καὶ τὸ γέλιο.