Ψᾶξε…
Ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Τρέχει… Φεύγει… Καὶ μαζύ του κι ἐσύ…
Θυμήσου τὸ γιατὶ εἶσαι ἐδῶ… Θυμήσου… Εἶναι πλέον ἀνάγκη…
Ῥῶτα τὸν ἑαυτόν σου… Κύττα τον βαθειὰ μέσα στὰ μάτια καὶ ῥῶτα τον… Ξέρει…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Εἶσαι αὐτός πού εἶσαι ἤ εἶσαι αὐτό πού κάνεις;
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ιδιότητα που εύλογα δημιουργεί την ανάγκη του ”ανήκειν” σε ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, είτε θρησκεία, πολιτικό κόμμα κ.ο.κ.
Γεγονός που με την σειρά του, του δίνει την ευκαιρία να συναναστρέφεται συνήθως με άλλα άτομα με τα οποία μοιράζεται αντίστοιχο τρόπο σκέψης, αντίληψης, ιδεολογίας, κουλτούρας.
Η εργασία δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις…
Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε μια (επιτρέψτε μου) «απάτη» με κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.
Συνέχεια
Ὁ ψαρὰς καὶ ἡ χαμένη εὐκαιρία.
Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄ αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.
Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο. Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.
Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.
Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει,
– Ποιος ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία και αμέσως διορθώνει, στη δική μου παραλία. Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες…
Ὁ κάθε Ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος καὶ αὐτὸ εἶναι ἐξαιρετικό.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μιὰ ἱστορία καὶ ἐπίσης ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ μετατρέπῃ τὴν ἀπελπισία σὲ ἐλπίδα. Μπορεῖ νὰ σκουπίζῃ τὰ δάκρυα του καὶ νὰ ἀντικαθιστᾷ μὲ χαμόγελο.
Ὑπάρχουν δυὸ δυνάμεις, δυὸ κόσμοι, ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικός. Οἱ περισσότεροι προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὸν ἐξωτερικὸ κόσμο. Πῶς ὅμως μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃς τὴν καταιγίδα, τὴν πλημμύρα ἡ τὴν οἰκονομική κρίσι; Συνέχεια
Ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν Φῦσιν δὲν χωρᾶ διακρίσεις!
Τὸ δένδρο τῶν εὐχῶν…
Χαμένο ανάμεσα στα άλλα, μέσα σ’ ένα πυκνό δάσος, υπήρχε κάποτε ένα δέντρο. Ήταν υπεραιωνόβιο, με κορμό μεγάλο σαν σπίτι και κλαριά που θαρρούσες πως άγγιζαν τα ουράνια. Το έλεγαν «Το Δέντρο Των Ευχών» και όχι τυχαία. Ήταν το δώρο των θεών στους ανθρώπους. Οποιοσδήποτε μπορούσε να πάει εκεί και να κάνει οποιαδήποτε ευχή. Αν ζητούσε αυτό που ήθελε με όλη του τη δύναμη, το Δέντρο ικανοποιούσε το αίτημά του.
Στον κορμό του Δέντρου υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό του, εκεί που κάποιος έπρεπε να Συνέχεια