Οἱ σχέσεις ἀγάπης τοῦ παρελθόντος, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις εὑρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος. Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς: «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴ μοῦ ζητήσεις νὰ πεθάνω γιὰ ἐσέναν».

Τὸ σ΄ ἀγαπῶ εἶναι ἡ πιὸ συναισθηματικὴ ἀπὸ ὄλες τὶς λέξεις τῆς γλώσσης μας καὶ περιλαμβάνει πολλὰ συναισθήματα, στὰ ὁποῖα ἴσως δεν ἀναφερόμαστε ποτὲ ἀνοικτά, ἰδιαίτερα ἂν εἶναι ἐπώδυνα. Συνέχεια →

Παλαιά ἐπίστευα ὅτι τὴν εὐτυχία θὰ μποροῦσα νὰ τὴν εὕρω μόνον ἐὰν ἔφθανα στὸν τελικὸ στόχο ποὺ κάθε φορὰ ὅριζα.
Ἀργότερα κατάλαβα πὼς ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς στόχους μου ἀπαιτοῦσαν πολὺ περισσότερο χρόνο ἀπὸ αὐτόν ποὺ ἀρχικὰ εἶχα φαντασθεῖ.
Καὶ ἔτσι συνειδητοποίησα πὼς τὸ πνεῦμα τοῦ ταξειδιοῦ εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὸ μὲ τὸν προορισμό.

Γιὰ νὰ βιώσουμε ἀληθινὰ τὴν εὐτυχία εἶναι σημαντικὸ νὰ μποροῦμε νὰ νοιώθουμε πλήρεις σὲ κάθε βῆμα τῆς διαδρομῆς μας. Συνέχεια →

Εἴμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο.
Ἐχουμε σταματήσει γιὰ νὰ γνωρισθοῦμε μεταξύ μας, νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ μοιρασθοῦμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε.

Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι παροδικὸς καὶ πολύτιμος. Συνέχεια →