Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι στὴν ζωὴ μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὅσο εἶχα τέτοιαν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα. Συνέχεια
Εἶναι δικαία… Ἐκεῖ ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι δικαία…
Ὅμως δίκαιον ἀπὸ δίκαιον διαφέρει…
Ἄλλην αἴσθησιν δικαίου ἔχουν οἱ ἐλέφαντες κι ἄλλην τὰ φίδια…
Ἄλλην οἱ λέαινες κι ἄλλην οἱ φάλαινες.
Ἄλλην τὰ πουλιὰ κι ἄλλην οἱ ἀχινοί…
Ὅμως τὸ κάθε εἶδος, τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο θαῦμα τῆς Φύσεως, σκοτώνει γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ κι ὄχι γιὰ νὰ σκοτώσῃ…
Τὸ μόνον ὄν στὸν πλανήτη ποὺ σκοτώνει γιὰ νὰ σκοτώσῃ εἶναι ὁ φερόμενος ὡς ἄνθρωπος… Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα ἕναν γείτονα …εἰσβολέα.
Αὐτὸς λοιπόν, μικρούλης τότε, μόλις στὰ δέκα του χρόνια, κάθε μεσημέρι, μόλις οἱ γονεῖς του ἐξάπλωναν νὰ ξεκουρασθοῦν, ἔφευγε ἀπὸ τὸ σπίτι τους καὶ εἰσέβαλε στὸ δικό μας. (Κι ἐμεῖς ξαπλωμένοι ἤμασταν καὶ δὲν τὸν ἀντελαμβανόμεθα.)
Συνήθως ἐχώνετο στὸ …ψυγεῖο μου, πρὸ κειμένου νὰ ἀνακαλύψῃ κάποιαν λιχουδιά.
Συνέχεια
Επιστρέφοντας από την πόλη στο οικοσύστημα νιώθεις και καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πόσο μάταιο και αταίριαστο σε ευφυές ον είναι όλο αυτό που κάνει ο άνθρωπος και έχει καταντήσει έτσι την ζωή του.
Στέκεσαι επιτέλους παραέξω, μεσημέρι με λιακάδα, ανάμεσα στο βουητό των μελισσών που επισκέπτονται τα κίτρινα ανθάκια της ξινίθρας και αναθυμάσαι το βουητό της πόλης, που δουλεύει με γρανάζια ανθρώπινα, μια μηχανή κυκλοφορίας του χρήματος είναι, τότε καταλαβαίνεις πόσο λάθος, πόσο ακαλαίσθητο και πόσο παρωχημένο είναι πια όλο αυτό το πράγμα που ρουφάει τις ζωές των ανθρώπων. Συνέχεια
Ὅσα κι ἐὰν σκεφθοῦμε…
Ὅσα κι ἐὰν πράξουμε…
Ὅση ἀγανάκτησι κι ἐὰν μαζέψουμε μέσα μας…
Ὅση ὀργή… Ὅσο μίσος… Ὅσο θυμό…
Ὅση ὑστερία… θὰ καταφέρουμε …ΤΙΠΟΤΑ!!! Συνέχεια
Κρύβεται αὐτὸ ἤ αὐτὸς ποὺ πράγματι εἶναι ὁ ἐχθρός σου.
Τί ἀπαγορεύεται; Ἐκεῖ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.
Νά πιάσουμε μερικά παραδείγματα;
Ἀπαγορεύεται νά ἀρνηθῶ Συνέχεια
