Δυστυχῶς ὑπάρχουν κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ θεωροῦν τὸν κόσμο σὰν ἕνα μεγάλο πρόβλημα καὶ στὰ μάτια τους εἶσαι καὶ ἐσὺ ἕνα κόμματι αὐτοῦ τοῦ προβλήματος.
Παθιασμένοι δημιουργοὶ τῆς καταστροφολογίας, χρόνια δυστυχεῖς.
Ἡ ἀρνητικότης εἶναι ἡ μόνη ὑπογραφὴ ποὺ μποροῦν νὰ βάλουν σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Νοιώθουν ἄνετα παρὰ μόνον μέσα στὴν συμφορά.
Ἡ καλὴ ἐκδοχὴ καὶ ἡ αἰσιοδοξία τοὺς βυθίζει στὴν σύγχυσι. Συνέχεια
Ὅσο μεγαλώνει ἡ ἀγάπη σου γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τόσο αὐξάνει καὶ ἡ βεβαιότης ποὺ αἰσθάνεσαι γιὰ τὴν ζωή.
Ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν ἑαυτό σου σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ παλαιὰ τραύματα καὶ γκρεμίζει κάθε τοῖχο ἀνασφαλείας καὶ δυσαρεσκείας ποὺ εἶχες ὑψώσει, γιὰ νὰ προστατευθῇς. Συνέχεια
Καὶ ῤιζικὸ περπάτει…
Ἄν ὅμως… Ἄν…
Διότι ἐὰν δὲν ἔχῃς…
Ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ ἡ παροιμία, ἀλλὰ μόνον γιὰ τοὺς φίλους… Κάτι ἐξαιρετικὰ σπάνιον, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως πολύτιμον, ὅταν κι ὅπου εὑρεθῆ…
Παροιμίες θὰ μοῦ πεῖτε…
Κι ὅμως… Μεγάλες ἀλήθειες ἔχουν νὰ μᾶς ποῦν…
Ἄν ἔχῃς φίλο διάβαινε… Μεγάλη ὑπόθεσις… Συνέχεια
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια
Οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται ἀπὸ μυαλὰ καθαρά, ὑγιῆ, διαυγῆ…
Ἡ ἀπελπισία ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπὸ τὴν κατάθλιψι καὶ τὸν θάνατο…
Καὶ κάποιος ἀπελπισμένος ἀδυνατεῖ νὰ συγκροτήσῃ τὶς σκέψεις του… Πολλῶ δὲν μᾶλλον νὰ συγκροτήσῃ κι ἐπανάστασιν…
Οἱ ἐπαναστάσεις, οἱ πραγματικὲς ἐπαναστάσει, κι ὄχι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν χώρα μας, γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν κάτι νὰ χάσουν καὶ ποὺ θὰ τολμήσουν. Γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζυγίσει Συνέχεια
