Οἱ φρουροὶ τοῦ ἐλάτου.

Ούτε ο πιο σουρεάλ καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε να σκεφθεί την σκηνή του χριστουγεννιάτικου δέντρου και στην βάση του, αντί για φάτνη, να είναι μία διμοιρία των ΜΑΤ, έτσι στοιχισμένη που να μην αφήνει απροστάτευτη ούτε μία χριστουγεννιάτικη μπαλίτσα. Βλέπεις την σκηνή και θυμάσαι κάτι έλατα αιώνων που στέκαν στα βουνά της Αρκαδίας, της Εύβοιας και της Ηλείας χωρίς λαμπιόνια, χωρίς αστεράκια και χωρίς φρουρούς. Εκατομμύρια πράσινοι γίγαντες που δεν επισκεφθήκαμε ποτέ, που δεν απειλήθηκαν ποτέ από άγνωστους αλλά έγιναν το μεγαλύτερο πυροτέχνημα από τους γνωστούς. Συνέχεια

Τὸν νοῦ σου στὸ δίκτυ!

Πώς είναι να τινάζεις τα μυαλά σου στον αέρα; Πώς άραγε είναι να πηδάς απ’ το μπαλκόνι αγκαλιά με τα παιδιά σου; Ποιες να είναι οι σκέψεις σου όταν παίρνεις ένα-ένα τα μπλε και κίτρινα χαπάκια που θα σε οδηγήσουν σε έναν ήσυχο θάνατο; Ποιος άραγε να είναι οι τελευταίες εικόνες μιας ζωής που χώρεσαν σε έναν φάκελο κατασχετηρίου της εφορίας; Πόση αξία έχει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν το μόνο που χρωστάς σ’αυτή την ζωή είναι έξι μήνες εισφορές στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ; Προς τα που γέρνει η πλάστιγγα αυτή της μονόφθαλμης δικαιοσύνης όταν ζυγίζονται ανάσες και γραμμάτια; Συνέχεια

Ὑπὸ τοῦ μηδενός.

Αγαπητέ παραλήπτη,
όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει Συνέχεια

Σὲ ἔχω ἤδη σκοτώσει.

Έτσι, γιατί το όρισε το παγκόσμιο σύστημα των ασθενικών κατόχων του εξασθενημένου ουρανίου θα πρέπει να πεθάνεις εσύ, Μικρέ μου, που με κοιτάς με τα μάτια ορθάνοιχτα ζητώντας μία απάντηση ανθρώπινη σε έναν γεμάτο ερωτηματικά απάνθρωπο κόσμο. Θα είσαι ο επόμενος στην λίστα για αφίσα σε γραφεία συντακτών εφημερίδων, όπως και τόσοι άλλοι Μικροί, πριν από σένα. Θα μπεις σε μια κορνίζα πιο γυαλιστερή από τα μάτια σου και δεν θα έχεις το ερωτηματικό χαμόγελο της ξιπασμένης Μόνα Λίζα. Το δικό σου πορτρέτο δε θα έχει την τύχη να κρατήσει 500 χρόνια δόξας, ούτε να μπει σε μία φωτισμένη θέση στο Λούβρο. Θα αντικατασταθεί, όπως κι εσύ θα έχεις αντικαταστήσει έναν πιτσιρικά από το Ιράκ, σε ένα ιλουστρασιόν κωλόχαρτο και θα σε βρίσκουμε πάντα με ένα κλικ στην αναζήτηση της Google για να κοσμήσουμε ένα ακόμα δακρύβρεχτο κείμενο ενός δικτυογράφου που ο μόνος πόνος που νιώθει είναι το μούδιασμα από την καρέκλα του γραφείου του. Συνέχεια

Τὸ «Μακεδονικό» ζήτημα

Μπορεί η νοητική μου κατάσταση να μη με βοηθάει. Μπορεί να πήγα σε λάθος σχολεία. Μπορεί όλοι οι δάσκαλοί μου να ήταν ηλίθιοι ή προπαγανδιστές. Μπορεί όσοι έγραψαν την ιστορία (νικητές & ηττημένοι) να ήταν προβοκάτορες. Ίσως να μπερδεύω στο ταλαιπωρημένο μου μυαλό την ιστορία μιας χώρας με τις περιπέτειες της «Εμμανουέλας». Ίσως πάλι να με σφίγγει ο ζουρλομανδύας και να έχω εφιάλτες στον διαταραγμένο ύπνο μου. Συνέχεια

«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»….

Ὁμιλοῦσα μ’  ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο ἔβραζαν τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ ἔπεφταν τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!

Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!

Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ ἐκάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζατζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πᾷν ὅλα κάτω…κι ἐσένα  Ἰάσονα σὲ βλέπω…
Ἀφήσετε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ! Συνέχεια