Ἀπατεῶνες ὑπάρχουν πολλοὶ στὴν Ἑλλάδα. Ἔνας ἐπάνω ἕνας κάτω δὲν κάνει πλέον, κάποιανδιαφορά.
Ὅταν -ὅμως- ἕνας κατ’ ἐξακολούθησιν δημοσιογραφικὸς ἀπατεών, συνεπικουρούμενος ἀπὸ πολιτικὲς γκόμενες μὲ γόβα στιλέτο καὶ ἀέρα κομματικῆς καραβίδας (…) στηλιτεύῃ χωρὶς οὐσιαστικὰ στοιχεῖα, ἀερολογώντας περὶ ἐγκληματικῶν (πάλι) ὀργανώσεων, ἕναν πολιτικό(;) σχηματισμὸ καὶ ἀπειλεῖ τὸ ἐν πολλοῖς ἀδαὲς τηλεθῦμα/κοινὸ καὶ συνήθη ὕποπτον φοροδότη, μὲ κατασχέσεις καὶ φορολογικὲς τιμωρίες…
Ὅταν ἐπικαλεῖται τὴν δικαιοσύνη (sic) καὶ ζητᾶ ἐπιτακτικὰ τὴν ἄμεση παρέμβασή της…
Ὅταν -ἐντελῶς μπουρδολογικά- προσπαθῇ νὰ συνδέσῃ τὴν ἐν λόγῳ ὀργάνωση μὲ φόνο…
Συνέχεια
Θυμάμαι (πρέπει νὰ ἦταν περὶ τὸ τέλος τοῦ 2010 ἢ ἀρχὲς τοῦ 2011), τὶς γεμάτες λυρισμὸ ἀναρτήσεις ποὺ ἐγράφοντο ἐδῶ μέσα, ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ χώρου, πού, λίγο ἀργότερα ἄρχισε νὰ αὐτό-ἀποκαλεῖται «φιλο-εὐρωπαϊκὸ τόξο», γιὰ τὴν ἀνάγκη νὰ πληρώνουμε μὲ συνέπεια τοὺς φόρους μας, γιὰ νὰ σωθῇ ἡ πατρίς.Τὴν ἐποχὴ ἐκείνην εἶχε ἀρχίσει νὰ γίνεται συνείδησις τὸ «μαζὺ τὰ φάγαμε», μαζὺ μὲ τὴν πεποίθησι ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ᾡδήγησε στὴν κρίσι ἦταν κυρίως ἡ φοροδιαφυγὴ καὶ ἡ ἀπροθυμία μας νὰ εἴμαστε γενικῶς νομοταγεῖς κι ὄχι οἱ φαραωνικὲς δαπάνες τοῦ δημοσίου κι ὁ χωρὶς ὅριο ἐξωτερικὸς δανεισμὸς ποὺ τὶς ἐξυπηρετοῦσε.
