Εἶναι ἕνα παράλογον σκηνικό, σὲ μίαν παράλογη χώρα, μὲ μίαν παράλογη κυβέρνησι, μὲ ἔναν παράλογο οἰκονομικὸ (ἀ)προγραμματισμό, μὲ μίαν παράλογη ἠθική καὶ μὲ ἕνα λογικό συμπέρασμα: Εἶναι ὅλοι τους δοσίλογοι!Τέλος!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: δουλοποιημένοι
Μία εὐκαιρία γιὰ ἐλευθερία…..
Ἄνθρωποι στὶς πλατεῖες. Σὲ ὅλες τὶς πλατεῖες μας. Χιλιάδες πρόσωπα ποὺ ἀποζητοῦν τὸν τρόπο καὶ τὸν δρόμο γιὰ νὰ γίνουν πολίτες. Εἶναι πολὺ ὄμορφο αὐτὸ ποὺ γεννιέται…
Εἶναι βέβαια ἀπὸ κοντά καὶ γύρω γύρω, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τόσους χρόνους μᾶς τσάκιζαν τὸ ἠθικό, τὴν αὐτοπεποίθησι καὶ τὴν σκέψι. Πῶς νὰ φύγουν; Καὶ ποῦ νὰ πᾶνε; Δὲν ξέρουν ἄλλον τρόπο γιὰ νὰ ἐπιβιώνουν.. Μόνον αὐτόν. Τῆς προσκολλήσεως καὶ τῆς ἁρπακτῆς. Δὲν ἔχουν μάθει νὰ ζοῦν ὄρθιοι. Μόνον σκυμμένοι ἢ σερνάμενοι κατὰ γῆς. Πῶς λοιπὸν νὰ καταλάβουν ὅτι αὐτὸ ποὺ γεννιέται θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ ἀποτελέσῃ τὸν δρόμο καὶ γιὰ τὴν δική τους ἀναγέννησι; Δὲν μποροῦν…. Δυσκολεύονται….
Ὅλοι ὄσοι γεννηθήκαμε καὶ μεγαλώσαμε μέσα σὲ αὐτὸ τὸ «ἀποστειρωμένο» σύστημα, δὲν μάθαμε ποτέ νὰ σκεπτόμαστε. Ποτέ νὰ κρίνουμε. Δεχόμασταν τὰ πάντα. Καὶ τὰ λαμβάναμε ἄλλοτε ὡς νίκες κι ἄλλοτε ὡς ἥττες. Ἀναλόγως τοῦ τρόπου ποὺ ἐκπαιδευθήκαμε.
Ἐτοῦτοι μᾶς καταργοῦν πλήρως! Ἐπισήμως πλέον!
Σήμερα διαβάζω στὸ defencenet μία σκληρή κριτική γιὰ τὰ κυβερνητικὰ ἔργα, τὴν ὁποίαν, κρίνοντας ἀπὸ παρελθόντα ἄρθρα τους, ἀντιλαμβάνομαι ὡς ἰδιαιτέρως ὀργισμένη. Ἐχθὲς διάβαζα ἄλλα ἀλλοῦ καὶ πρὸ χθὲς ἐπίσης.
Δύο συμπεράσματα τριγυρίζουν στὸ μυαλό μου. Ἢ οἱ τύποι τῆς κυβερνήσεως εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τελείωνουν πολὺ γρήγορα μὲ ἐμᾶς ἢ εἶναι ἔτσι «τοποθετημένοι» πρὸ κειμένου νὰ σηκωθοῦμε ἅπαντες καὶ νὰ τοὺς πάρουμε μὲ τὶς πέτρες ἢ νὰ τοὺς στολίσουν (οἱ θερμοκέφαλοι καὶ οἱ ἀπελπισμένοι) σὲ …κρεμᾶλες.
Ἐὰν ὅμως παίζῃ τὸ δεύτερο σενάριο, ποιοί θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν προνόμια «σχεδιασμοῦ» καὶ ἐνορχηστρώσεως;
Ἡ δουλειά κάνει τούς ἄνδρες
Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νά κάνουμε τά παρακάτω; Ὄχι μόνον οἱ ἄντρες….Σᾶς τό παραθέτω χωρίς ἄλλα σχόλια:
Ψευδαισθήσεων τελευτή
Θα μπω κατευθείαν στο ψαχνό, γιατί πλέον η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό επικινδυνότητας που δεν σηκώνει πολλές περιστροφές.
Ένας ανεπάγγελτος ή μακροχρόνια άνεργος νέος δεν έχει καμία δουλειά να περιμένει την τύχη του στις μεγάλες πόλεις. Έχουμε επικεντρωθεί τα τελευταία χρόνια στους οικονομικούς δείκτες ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό. Η Ελλάς δεν είναι μόνον χρήμα, είναι και άνθρωποι. Η Ελλάς είναι η μητέρα γη των Ελλήνων. Όμως μέχρι να διαβαστεί το συγκεκριμένο άρθρο από έναν Έλληνα ήδη θα έχουν πεθάνει καμιά δεκαριά άλλοι και θα έχουν πολιτογραφηθεί μερικές δεκάδες ελληνοποιημένοι. Δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου καιρός για πολύπλοκες σκέψεις.
Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, στην εκκλησία του χωριού μου, όπου ήρθα επίσκεψη, Συνέχεια
Ἀνεβαίνει τουρκική σημαία στό Παλαμῆδι;
Αὐτή ἡ κυβέρνησις μᾶς ἔχει φθάσει στά ὅρια μας. Ἄν αὐτοί εἶναι ἀμερικανοτραφεῖς, δοσίλογοι καί προδότες δέν εἶναι ἀνάγκη νά προκαλοῦν μέ τόν πιό “ἀνερυθρύαστο” τρόπο τόν Ἑλληνικό λαό. Ἡ ὑπομονή του ἔχει φτάσει σέ ἐπικίνδυνο σημεῖο. Εἰσαγώμενοι εἶναι καί ἔτσι θά παραμείνουν ὅταν νύχτα θά τά μαζέψουν καί θά φύγουν. Ἀφοῦ μᾶς ἐξαθλίωσαν μέ τήν καταστροφή τῆς οἰκονομίας μας, “παίζουν” καί μέ τά πατριωτικά μας αἰσθήματα! Νά μή τολμήσουν!
Τήν εἰδησι Συνέχεια
Ὅταν ἡ ἴδια μας ἡ κυβέρνησις παραδίδει ἐθνική κυριαρχία,
Πῶς ἀποκαλεῖται; Κυβέρνησις προδοτῶν; Κυβέρνησις δοσιλόγων; Κυβέρνησις καταπατητῶν; Εἰλικρινῶς δὲν ξέρω μὲ ποιὰ χαρακτηριστικὰ θὰ μποροῦσα νὰ τοὺς κοσμήσω.
Τὸ δικό τους μΠΑτΣΟΚικό παιδί, ἡ Σιμπέλ Μουσταφάογλου, ὡς ἐκπρόσωπος τύπου τοῦ μεγάλου βεζύρου, θέτει θρασύτατα θέμα ἐθνικῆς κυριαρχίας. Τὸ θέτει ἐμέσως, ἀλλὰ τὸ θέτει. Ἡ ἄρνησίς της νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ ἡ ἀξίωσίς της νὰ καταργηθῇ ὡς ἐκδήλωσις μνήμης, εἶναι θρασυτάτη καὶ ἐπεκτείνεται συνειρμικῶς σὲ θέματα ἐθνικῆς κυριαρχίας.