Κλείσαμε ἤδη δύο χρόνια ἱστολογῶντας.
Ἐκύλησαν γρήγορα… Ἄλλοτε δύσκολα κι ἄλλοτε εὔκολα… Ἀναλόγως τῶν ὑπολοίπων δεσμεύσεων καὶ ὑποχρεώσεών μας.
Μὰ στὸ σύνολο, οὔτε τὰ κατάλαβα καλὰ καλά…
Στὴν ἀρχὴ ἐξεκίνησε ἔτσι, ὄχι γιὰ πλάκα, ἄλλὰ ἔτσι, διότι κάτι μὲ «ἔκαιγε» καὶ «ἔπρεπε» νὰ τὸ καταθέσω. Ἤθελα νὰ προλάβω τὶς ἐξελίξεις, νὰ εὕρω τὶς ἀπαντήσεις, νὰ μοιρασθῶ τὶς «εἰκόνες» μου. Μία βία, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, πὼς μὲ εἶχε καταλάβῃ.
Συνέχεια




