Ἀπό ποῦ θά φύγη; Ἀπό τόν κόσμο, ἐπί τοῦ ὁποίου ἐπικρατεῖ ἤδη; Ἤ μήπως κάποιοι σκοπεύουν νά ἀρχίσουν …ἐκκαθαρίσεις; Καί μέ ποιά κριτήρια; Ὑποκειμενικά τους ἤ ἀντικειμενικά; Θά φύγη ξαφνικά ἤ σέ βάθος χρόνου; Καί πόσο κοντά εἴμαστε ἐμεῖς σέ μίαν τέτοιαν πιθανότητα; Συνέχεια →

Τὸ μεγαλύτερο λάθος ποὺ κάνουν οἱ περισσότερες γυναῖκες εἶναι τὸ νὰ συγκρίνουν διαρκῶς τὸν ἑαυτό τους μὲ ἕνα ἰδανικὸ πρότυπο καὶ αὐτὸ νὰ τοὺς γίνεται ἔμμονη ἰδέα.
Προσπαθοῦν νὰ γίνουν ἐπιφανειακὰ ἐλκυστικὲς ἀλλὰ παραμελοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θὰ τὶς κάνουν νὰ νοιώσουν ἀληθινὰ ἐλκυστικὲς καὶ πιστεύουν ὅτι τὸ ἐπόμενο μπότοξ ἴσως τοὺς δόσῃ τὴν εὐκαιρία νὰ νοιώσουν καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό τους. Συνέχεια →

Μά πῶς εἶναι δυνατόν, ἐν μέσῳ καταῤῥεύσεως, διαρκῶς ἐξαπλουμένης καταστροφῆς καί πλήρους ἀποδομήσεως, νά ἐπιλέξουμε ἐμεῖς τήν ὀρθή, μά, κυρίως, τήν ἀναγκαία πλευρά; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε τήν ἀπαραίτητο ψυχραιμία γιά νά κρίνουμε μέ διαύγεια τό ποιά εἶναι ἡ ὀρθή, μὰ καί ἡ μόνη ἐναλλακτική, γιὰ ἐμᾶς διαδρομή, πρό κειμένου νά τήν ἐπιλέξουμε καί νά τήν ἀκολουθήσουμε; Συνέχεια →

Διδάσκουμε στὰ παιδιά μας δεξιοτεχνίες ἀλλὰ ἴσως παραμελοῦμε νὰ τὰ διδάξουμε νὰ ἀγαποῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ μοιράζονται.

Τοὺς ὑποσχόμαστε δῶρα ἀλλὰ ἴσως δὲν τοὺς διδάσκουμε τὴν τέχνη νὰ εὐλογοῦν ὅλα τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν στὴν ζωή τους μὲ εὐγνωμοσύνη.
Συνέχεια →

Εἶναι γεγονός, τὸ ὁποῖον δὲν ἀμφισβητεῖται πλέον, πὼς τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητος «πείθεται» καὶ «ὑπακούει»  καὶ ἀναπαράγει πανομοιότυπες, μαζικὲς συμπεριφορές. Αὐτὲς οἱ συμπεριφορὲς ἑδράζονται στὸν φόβο, ὅπου ἐπάνω του δομοῦνται, κατὰ περίπτωσιν, διάφορες ἀπόψεις, ἀναλόγως τῆς συλλογικῆς μνήμης τῶν ἑκάστοτε τοπικῶν κοινωνικῶν ὁμάδων. Πρὸς τοῦτον, γιὰ παράδειγμα, ὁ δεσποτισμὸς ἐξεφράζετο διαφορετικῶς στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀσία καὶ στὴν Ἀφρική. Συνέχεια →