Ἐὰν αἰσθάνομαι πὼς κάτι στὴν ζωή μου εἶναι λάθος….
Ἐὰν εἶτε ἡ διαίσθησις, εἶτε ἁπλῶς ἡ αἴσθησις, μοῦ θυμίζουν καθημερινῶς πὼς κάτι δὲν εἶναι καλό, δίχως ἀπαραιτήτως νὰ μπορῶ νὰ τὸ προσδιορίσω.
Τότε, συνήθως, ὅταν αὐτὰ τὰ συναισθήματα καταλαμβάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο χῶρο, ἐγὼ πρέπει κάτι νὰ ἀφήσω, μικρὸ ἤ μεγάλο. Τὸ τὶ εἶναι αὐτό, τὸ πόσο σημαντικό, τὸ πόσο προστατευμένο τὸ ἔχω, εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεσις, ποὺ θὰ τὰ ἐξετάσω ἀργότερα.
Γιὰ τὴν ὥρα, ὅταν αὐτὰ τὰ συναισθήματα καὶ οἱ διαισθήσεις μὲ κατακλύζουν, τότε ἔχω σαφεῖς ἐνδείξις πὼς κάτι στὴν ζωή μου πρέπει νὰ ἀλλάξῃ. Συνέχεια
Οἱ παρελθοῦσες σχέσεις μὲ τὴν ἀγάπη, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις βρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος.
Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές. 
«Οὐρανία, πολυτραγουδισμένη Ἀφροδίτη, […], Μητέρα τῶν Ἐρώτων…»