Ἕνας κόπος, ποὺ θὰ μοῦ ἀποδώση ἕνα ἀποτέλεσμα, ἀποδεικνύει πὼς ἐδημιούργησα.
Τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο μας δημιούργημα εἶναι ἕνα μικρό μας …«παιδί». Καὶ γιὰ κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ μικρά μας …«παιδιά» αἰσθανόμεθα ὑπερήφανοι…!!!
Ἤ μήπως ὄχι;
Μήπως μᾶς κατέλαβε ἡ ῥουτίνα;
Μήπως θεωροῦμε δεδομένον κάτι πού δέν εἶναι δεδομένον;
Μήπως δέν ἀναγνωρίζουμε στόν ἑαυτόν μας τό δικαίωμα τῆς ἀπολαβῆς καί τῆς ἐπιβραβεύσεως; Συνέχεια
Διότι ἄνθρωπος δίχως ὄνειρα ἔχει …πεθάνει.
Πολλὲς φορὲς μπορεῖ νὰ αἰσθάνεσαι φυλακισμένος στὶς τωρινὲς συνθῆκες τῆς ζωῆς σου…
Κι ὅμως… Ἐκεῖνες οἱ γιαγιάδες μας, μὲ τὸ «Καλημέρα» τους, σὲ τόσους τοίχους καὶ καθρέπτες, μποροῦσαν νὰ δημιουργοῦν τὶς κατάλληλες συνθῆκες γιὰ μίαν Καλὴ Ἡμέρα. Μία πραγματικὰ Καλὴν ἡμέρα…
Κάποιοι ἄνθρωποι περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ κάποιοι ἄλλοι παίρνουν. 