Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Κατηγοριοποιήσεις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μιὰ ἀπό τις κυριότερες λειτουργίες τοῦ νοῦ μας εἶναι τὸ νὰ ταξινομῇ καὶ να ὀργανώνῃ τὰ πράγματα σὲ κατηγορίες. Ἔτσι ὀτιδήποτε καινούργιο προσλαμβάνουμε μέσα ἀπό τις αἰσθήσεις μας, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, τὸ κατατάσσουμε σὲ κάποια ἀπὸ τὶς προϋπάρχουσες κατηγορίες.
Συνδέουμε δηλαδὴ τὸ ἄγνωστο μὲ κάτι γνωστό.

Γιὰ παράδειγμα…
Ἄν δοκιμάσουμε μιὰ καινούργια γεύσῃ ἀμέσως εἴμαστε σὲ θέση νὰ ποῦμε μὲ τὶ μοιάζει, τὶ μᾶς θυμίζει… Κάνουμε δηλαδὴ ἀναφορὰ στὶς καταγεγραμμένες ἐμπειρίες ποὺ  ἔχουμε ἀπὸ τὰ ταξείδια μας στον κόσμο τῶν γεύσεων. Συνέχεια →

Καλές καί κακές ἄμυνες;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἂν ἤμουν ἀναγκασμένη νὰ ἀπαντήσῳ στὸ ποιὲς ἄμυνές μας μᾶς προστατεύουν καλλίτερα στὴν ζωή, θὰ ἔλεγά πὼς δεν ὑπάρχουν καλὲς ἄμυνες καὶ εἶσαι πιὸ ἀσφαλὴς ὅταν βάζῃς στὴν ἄκρη τὰ ὅπλα καὶ τοὺς Συνέχεια →

Νά θυμηθοῦμε ἤ νά διδαχθοῦμε;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σὰν σήμερα, τοῦ προφήτου Ἠλία, πρὸ σαράντα ἐτῶν, ὁ γνωστὸς αἱμοχαρὴς μογγόλος, σακάτεψε τὴν νῆσο τῆς Ἀφροδίτης, ἐκτελῶντας ἐντολὲς …«ἐκλεκτῶν»-«περιουσίων» καὶ ἐπαναλαμβάνοντας αὐτὸ ποὺ ἡ φύσις του τοῦ ὅρισε.
Αἷμα… Πολὺ αἷμα…
Σημάδια ποὺ οὐδέποτε θὰ σβήσουν, καὶ ἀπὸ τὰ κορμιὰ ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τὶς μνῆμες.

Σήμερα, τέσσερις δεκαετίες ἀργότερα, σὲ μνημονιακὲς ἐποχὲς πλέον, καὶ γιὰ τὴν Κύπρο μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα μας, ὁ μογγόλος ὄχι μόνον δὲν ἔχει ἀποχωρήσει ἀλλὰ σιγὰ σιγὰ πετᾶ τὴν μάσκα καὶ παραδίδει τὴν σκυτάλη, μὲ πολλὰ …τσαλίμια, στὰ πραγματικά του ἀφεντικά: τὸ Ἰσραήλ.
Ἕνα Ἰσραὴλ ὅμως ποὺ ἐδῶ κι αἰῶνες πασχίζει νὰ ξεπατώσῃ ἀπὸ τὴν Κύπρο τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο καὶ τώρα φαίνεται πὼς τὰ καταφέρνει μὲ τὴν βοήθεια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τῆς Τουρκίας καὶ τῶν Κυπριακῶν κυβερνήσεων. Συνέχεια →

Δὲν χρειάζεται νὰ εἶσαι ἀριστερὸς γιὰ νὰ εἶσαι ἀπόβρασμα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἤ τὸ κατέχεις τὸ ἄθλημα, ἤ δὲν τὸ κατέχεις…
Τὰ ἀποβράσματα, ὅπως μαρτυρᾶ καὶ ἡ λέξις, εἶναι κάτι ποὺ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία, ἐὰν ἦταν ὑγιής, θὰ τὰ ἀπέβαλε…

Ὅμως ἡ κοινωνίες μας δὲν εἶναι ὑγιεῖς. Συνέχεια →

Πόλεμος εἶναι ἡ ζωή…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Διαρκής, καθημερινός, ἀσταμάτητος.
Μία στιγμὴ νὰ σταματήσῃς, γιὰ νὰ ἀναπαυθῇς, δὲν ἔχεις.
Μᾶχες καθημερινές, ἀσταμάτητες, μὲ ἐμᾶς, μὲ τοὺς γύρω μας, μὲ τὰ πιστεύω μας…
Ἀναθεωρήσεις, ἀνακατατάξεις, ἀναπροσαρμογές… Συνέχεια →

Ποιά κρίσις;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Αὐτὸ ποὺ συχνὰ πυκνὰ ἀκούω εἶναι γιὰ τὰ ὅσα σκέπτεται ὁ κάθε ἑνας ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ τὴν ὑποτιθεμένην κρίσιν.
Τὴν κρίσιν, στὴν ὁποίαν μπήκαμε, μπαίνουμε ἀκόμη βαθύτερα, συνεχίζουμε, ἐξακολουθοῦμε ἀλλὰ φῶς δὲν φαίνεται στὸ πέρας τῆς πορείας.
Βυθιζόμεθα, βουλιάζουμε, καταστρεφόμεθα… Ἐλπίδες πολλές, ἀλλὰ κουτσουρεμένες… Κάθε ἡμέρα καὶ περισσότερο κουτσουρεμένες…. Ἀλλὰ ὄχι ἀνύπαρκτες… Ἐδῶ παραμένουν καὶ μᾶς κρατοῦν ζωντανούς, ἤ… ἡμιθανεῖς!!!

Τί δέν καταλάβαμε; Συνέχεια →