
Στὶς ἡμέρες μας πολλοὶ εἶναι οἱ ἐπίδοξοι μπατριῶτες «ἐθνοσωτῆρες», ποὺ εἴτε μέσῳ τοῦ ῥαγδαίως καταῤῥέοντος παλαιοκομματισμοῦ, εἴτε μέσῳ διαφόρων κινημάτων πSoro-ἀμεσοδημοκρατίας, εἴτε ἀκόμη καὶ μέσῳ ἁπλῶν ντουντουκαδόρικων ὁπωσδήποτε -τάχα μου ἐνωτικῶν- κορώνων καὶ κραυγῶν, ἔρχονται, ὄχι φυσικὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀποσώσουν, παρὰ μόνον γιὰ νὰ μᾶς ἀποτελειώσουν.
Κι αὐτὸ δὲν τὸ διαπιστώνω ἐγὼ μόνη μου, ἀλλὰ εἶναι πασιφανές, γιὰ ὅλο καὶ περισσοτέρους συμπολῖτες μας, ποὺ ὁ καθείς, γιὰ τοὺς δικούς του λόγους, ἀνεκάλυψε τὸ …ἄτοπον τῆς ἐμμονικῆς παραφιλολογίας, ποὺ λυσσωδῶς ἑστιάζει στὸ νὰ διασωθῇ ἕνα οἰκοδόμημα, τοῦ ὁποίου τὰ θεμέλια, ἀπὸ καιρὸ ἔχουν ἀποδειχθῆ σαθρὰ καί, καταληκτικῶς, ἐπικίνδυνα γιὰ τοὺς ἐνοίκους τοῦ ἑλλαδικοῦ (κατ’ ἐπίφασιν) «οἰκοδομήματος». Συνέχεια

Πῶς εἶναι δυνατόν μέσα ἀπό τόση βία, πόνο, καταστροφή νά μπορῇ νά γεννηθῇ κάτι νέο καί ἰδίως κάτι καλό γιά τόν Ἄνθρωπο;
Παιδεία; Παιδεία; Ἐδῶ δὲν ἔχουμε νὰ φᾶμε, τήν παιδεία θά κυττᾶμε;
Ὄχι, δὲν εἶναι ἁπλό…