Ὄχι τώρα πιά…
Εἰδικῶς ἐμεῖς, ποὺ τὰ τελευταία χρόνια διαβιοῦμε σὲ συνθῆκες ἀκρότητος, καλὸ εἶναι νὰ σταθοῦμε, νὰ ἡρεμήσουμε, νὰ πάρουμε βαθειὲς ἀνάσες καὶ νὰ ἀνασυνταχθοῦμε. Τὰ γεγονότα τρέχουν, οἱ ἀνάγκες ἐπιβιώσεως διαρκῶς μᾶς ἀποῤῥοφοῦν χρόνο καὶ ἀπομένουν ἐλάχιστες στιγμὲς γιὰ νὰ σχεφθοῦμε ψύχραιμα καὶ νὰ διαχειρισθοῦμε τὰ συναισθήματά μας μά, κυρίως, τοὺς φόβους μας… Συνέχεια →

Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας διαπιστώνουμε πὼς «σὲ μίαν μόνον στιγμὴ ζήσαμε μίαν ζῳή»!!!
Αὐτὲς οἱ στιγμές, δύσκολες ἤ ὄμορφες, εἶναι κι αὐτὲς ποὺ χαρακτηρίζουν ὅλην τὴν πορεία μας.
Τὸ ἐὰν θὰ εἶναι πολλὲς ἤ ὄχι ὅμως ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ ἐμᾶς. Συνέχεια →

Εἶναι ἐπιπολαιότητα νὰ ἀνεβάζουμε τοὺς ἀνθρώπους σὲ βάθρα !
Καλὸ εἶναι νὰ τοὺς δίνουμε τὸν χρόνο καὶ τὶς εὐκαιρίες νὰ σκαρφαλώσουν μόνοι τους ἐκεῖ ἐπάνω !
Ἂν τὸ ἀξίζουν τελικά…
Κι ἂν ἀντέχουν τὴν ἀναρρίχηση στὴν ἐκτίμησή μας… Συνέχεια →