Στὶς ἡμέρες μας, ποὺ ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, κυττᾶμε ἀποκλειστικῶς τὸ πῶς θὰ διασώσουμε κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε κεκτημένα μας, ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν διαρκῶς αὐξανομένη Ἀνάγκη ποὺ μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα.
Καὶ ἡ Ἀνάγκη αὐτὴ λέγεται εἰλικρινὴς κι ἄδολος ἀνθρωπισμός. Ὄχι φυσικὰ ἐκεῖνος ὁ ἔμμισθος ἀνθρωπιζμὸς τῶν Μ.Κ.Ο. καὶ τῶν διαπλεκομένων, ἀλλὰ ὁ μόνος χρήσιμος καὶ ἀπαραίτητος κι ἀναγκαῖος, γιὰ νὰ δομηθῇ, ἐκ τῶν ὑγειῶν της κυττάρων, μία κοινωνία ποὺ ἀποδεδειγμένως πλέον ἀργοπεθαίνει…. Συνέχεια →

Καί ποῦ; Πότε; Ὑπό ποίες συνθῆκες;
Εἶναι ἀναγκαία; Ἤ ὄχι;
Ἐάν κάτι εἶναι στραβό ἐμεῖς πρέπει νά …προσαρμοσθοῦμε καί νά τό ἀποδεχθοῦμε; Ἤ μήπως νά τοῦ ἀντισταθοῦμε; Ἤ μήπως νά ζοῦμε περιφερειακά ἀπό αὐτό, ἀρνούμενοι νά τό ἀντιμετωπίσουμε;
Ποιός θά κρίνη τό καλό καί τό κακό;
Πότε κάτι εἶναι καλό καί πότε κακό;
Πόσο καθαρή θά μποροῦσε νά εἶναι ἡ κρίσις μας, ἐάν κουβαλᾶμε πολλῶν αἰώνων καταβολές, μή ἀμφισβητήσιμες; Συνέχεια →

Διότι οἱ ἀγῶνες εἶναι ἐμπρός.

Συνέχεια →

Οἱ μνῆμες μας, οἱ ἀναμνήσεις μας, οἱ ἐμπειρίες μας, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς δόμησαν, ὡς προσωπικότητες καὶ  μᾶς ἔκαναν αὐτὸ ποὺ σήμερα εἴμαστε. Καλὲς ἤ κακές, σκληρὲς ἤ ἀστεῖες, εὐαίσθητες ἤ ἀπωθητικές, αὐτὲς εἶναι. Δὲν ἔχει ἄλλες.

Ἐμεῖς ἤμασταν ἐκεῖ ὅταν συνέβησαν αὐτὰ ποὺ συνέβησαν καὶ σήμερα μποροῦμε νὰ ἀνατρέχουμε σὲ αὐτὰ τὰ γεγονότα, γιὰ νὰ χαμογελάσουμε, νὰ αἰσθανθοῦμε τρυφερὰ ἤ νὰ θυμώσουμε. Συνέχεια →

Ἡ πολὺ μεγάλη χαρά, ἡ ἀπόλαυσις, ἡ ἱκανοποίησις, ἡ θλίψις, ὁ πόνος ἤ ἡ ἀπογοήτευσις, ποὺ θὰ μπορούσαμε κάθε στιγμὴ νὰ βιώνουμε, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δικές μας, ἀπολύτως ὑποκειμενικές, ἐρμηνεῖες τῶν γεγονότων.
Τὸ κάθε γεγονός, ἀπὸ μόνον του, δὲν εἶναι καλὸ ἤ κακό. Συμβαίνει.
Ἡ δική μας ὅμως σχέσις μαζύ του, μὰ κυρίως ἡ δική μας ἐρμηνεία τοῦ γεγονότος, τὸ μετατρέπει σὲ κάτι καλὸ ἤ κακό, ποὺ μᾶς βαρύνει ἤ ὄχι, μᾶς θλίβει ἤ μᾶς χαροποιεῖ, μᾶς τρομάζει ἤ μᾶς γεμίζει ἡρεμία. Συνέχεια →