Γνῶσις, ἀρετὴ κι ὀμορφιὰ τῶν ἀρχόντων διαμορφώνουν τὴν Πολιτεία

«Ὁ Πλάτων γνωρίζει ὅτι ἡ κατάστασις ποὺ διαμορφώνεται σὲ ἕνα κράτος εἶναι συνάρτησις τοῦ ἤθους: τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης πρωτίστως τῶν ἀρχόντων (ἀφοῦ τελικὰ μόόον ἀτομικὰ προσδιορισμένοι ἄνθρωποι ἄρχουν καὶ ὄχι «οἱ νόμοι» ἢ «οἱ ἰδέες» ἢ «ὁ λαός») ἀλλὰ καὶ τῆς ἠθικῆς οὐσίας ποὺ θὰ ὑπάρχη στοὺς ἀρχομένους.

Συνέχεια

Πτώχεια καὶ μόνον Πτώχεια…

Φτώχεια καὶ μόνον φτώχεια…Πραγματικὸ καὶ  ἀξιοπρεπὲς ἐπίδομα εἶναι ὁ μισθὸς ἀπὸ τὴν ἐργασία μας.
Λεφτὰ μὲ τὸν ἱδρῶτα μας κι ὄχι ζητιανιὰ ἀπὸ τὰ λεφτὰ τῶν ἄλλων (ποὺ δὲν ὑπάρχουν).

Συνέχεια

Ἰσότης καὶ θάνατος

Ὁ θάνατος τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἐνέχει ἕνα στοιχεῖο τραγικότητος. Προφανῶς ὁ θάνατος εἶναι ὁ μεγαλύτερος δημοκράτης, ἀφοῦ δὲν λογαριάζει κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ὅτι εἶναι τόσο σημαντικά, ὥστε νὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους.

Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίναμε θεατὲς τοῦ θανάτου τριῶν διαφορετικῶν ἀνθρώπων. Οἱ δύο πρῶτοι θάνατοι ἦσαν ἀναμφισβήτητα περισσότερο τραγικοὶ καὶ ἀφοροῦσαν σὲ δύο ἠλικιωμένους ἀστέγους, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὸ κρύο καὶ ἀπὸ τὶς κακουχίες τῆς ἀνεστίου ζωῆς τους. Ὅπως τότε, τὸ 1941, ποὺ τοὺς εὕρισκαν κόκκαλο στὸν δρόμο.

Συνέχεια

Ξεπεσμένοι…

Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.

Συνέχεια

Θά πληρώνουμε καί τίς πλαστικές σακκοῦλες;

Βλέπω πολλοὺς νὰ διαμαρτύρονται ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν 1η Ἰανουαρίου 2018 τὰ ὑπὲρ καταστήματα θὰ σταματήσουν νὰ δίδουν δωρεὰν σακκοῦλες στοὺς πελάτες τους, βάσει ὁδηγίας (διαταγῆς) τῶν Βρυξελλῶν.

Παιδιά… ἡρεμῆστε… Πολὺ καλὰ κάνουν, γιατὶ τὸ ἔχετε παρακάνη μὲ τὶς πλαστικὲς σακκοῦλες στὴν Ἑλλάδα.
Γιὰ κάθε τεμάχιο καὶ πλαστικὴ σακκούλα! Συνέχεια

Θές νά προσφέρῃς;

Τότε φρόντισε νὰ μὴν εἶναι χρῆμα.
Ὄχι τοὐλάχιστον στὸν δρόμο. Διότι, ἐκεῖ, στὸν δρόμο, τὰ κυκλώματα ἐκμεταλλεύσεως ἀνηλίκων καλὰ κρατοῦν καί, τὰ δυστυχῆ αὐτὰ πλάσματα, ποὺ σύρονται κάθε ἡμέρα καὶ σὲ διαφορετικὸ «στέκι», λαμβάνουν, στὴν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων, μόλις ἕνα πιάτο μὲ φαγητό. Κι αὐτὸ ἐάν… Συνέχεια