…καὶ ἐπαναδομήσεως, λέμε, τοῦ κόσμου μας…
Ἀπὸ τὸ πρῶτο καὶ τὸ βασικότερόν του λιθαράκι!!!
Ποιό εἶναι αὐτό;
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κοινὴ λογική!
Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (η)
…καὶ ἐπαναδομήσεως τοῦ κόσμου μας, θὰ ἔπρεπε νὰ συμπληρώσω.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ ἄλλοι θέτουν τοὺς κανόνες καὶ ἐμεῖς τοὺς ἐφαρμόζουμε ἂνευ δυνατότητος (ἢ καὶ θελήσεως) ἀντιδράσεως.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ κατήντησε ἀφιλόξενος γιὰ ὅσους σκέπτονται, ἐνᾦ θὰ ἔπρεπε νὰ συμβαίνῃ τὸ ἀντίθετον.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ τὰ σκουπίδια διαφημίζονται ὡς πρότυπα, ἐνᾦ τὰ πρότυπα διώκονται κι ἐξαφανίζονται ὡς ἐπικίνδυνα καὶ ἀπειλητικά…
Συνέχεια
Βαποράκια καὶ …ναρκόπλοια!!!
Λυπηρότατον καὶ ἀπολύτως προσβλητικό, γιὰ μίαν Ἑλλάδα ποὺ βάλλεται ἀπὸ παντοῦ, τὸ νὰ συλλαμβάνεται ἕνα νέο κορίτσι γιὰ ἐμπόριο ναρκωτικῶν. Θὰ μπορούσαμε νὰ γράψουμε καὶ νὰ ποῦμε πολλά, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι μία: ὁ κάθε ἄνθρωπος στρώνει μόνος του τὸν δρόμο του. Τὰ ὅρια ὅλοι μας τὰ γνωρίζουμε. Τὸ πότε θὰ τὰ ξεπερνᾶμε εἶναι ἐπιλογή μας καὶ μόνον. Ἐπιλογὴ τὴν ὁποίαν ἢ θὰ κληθοῦμε νὰ πληρώσουμε ἢ θὰ φθάσουμε στὸ νὰ ἀπολαύσουμε. Συνέχεια
Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (ζ)
……καὶ ἐπαναδομήσεως… Ἐκ θεμελίων… τῶν πάντων…
…γιὰ νὰ μπορέσουμε, σιγὰ σιγά, νὰ ἐπανακτήσουμε τὴν χαμένη μας αὐτοεκτίμησιν, τὸν χαμένο μας ἑαυτὸν καὶ τὴν κλεμμένη μας ζωή.
Ἡ ἀντίστασις, ἐπὶ τῆς οὐσίας, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, πρέπει νὰ γίνεται μὲ ὅπλα κι ἐργαλεία στὰ ὁποία δὲν ἔχουν πρόσβασιν κι ἔλεγχο οἱ κρατοῦντες, διότι σὲ κάθε ἄλλην περίπτωσιν θὰ τὰ διαφθείρουν καὶ θὰ τὰ καταστρέψουν.
Καί ποιό εἶναι τό μέγιστον ὅπλο τοῦ κόσμου μας; Μήπως ἡ σκέψις μας; Μήπως τό μυαλό μας;
Συνέχεια
Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (στ)
…καὶ ἐπαναδομήσεως καὶ ἐπανεκκινήσεως καί, ἐὰν ἀπαιτηθῇ (ποὺ ἀπαιτεῖται) μηδενισμοῦ καὶ ἰσοπεδώσεως ὅλων αὐτῶν ποὺ θεωρούσαμε, ἔως τώρα, δεδομένα.
Δεδομένα δὲν ὑπάρχουν στὸν πραγματικὸ κόσμο, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὅταν, ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἀπεδείχθη πὼς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀφήσαμε νὰ μᾶς παρασύρουν, ἦσαν πλαστά, ἄχρηστα καὶ καταστροφικά. Συνέχεια
Ἰδιοκτησίας καὶ αἰσθητικῆς ἀποδόμησις
Ἡ περιφρόνησις καὶ ἡ ἐχθρότης πρὸς τὴν ἰδιοκτησία τοῦ νεοελληνικοῦ σοσιαλιστικοῦ μορφώματος καὶ δὴ αὐτοῦ ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὸ ἀπαράδεκτο σοσιαλιστικὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 (τὸ προοδευτικότερο τῆς Εὐρώπης, ὅπως ὑπερηφανεύονται οἱ «ἐθναρχικοί» κομπλεξικοὶ δεξιοί), δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτυπωθῇ χαρακτηριστικότερα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη τῆς πολεοδομίας καί, φεῦ, τῆς «ἀρχιτεκτονικῆς ἐπιτροπῆς».
Ἡ ἐνασχόλησις τοῦ κράτους μὲ τὴν αἰσθητικὴ στὸ τέλος, ὅπως σὲ ὅλα τὰ πράγματα, ἀκυρώνει καὶ τὴν αἰσθητική. Συνέχεια