Βγῆκα γιὰ πέντε λεπτὰ νὰ πάω στὸ περίπτερο.
Μὲ πλησιάζει μία, κατὰ τὰ ἄλλα συμπαθεστάτη, ἡλικιωμένη γυναῖκα, μὲ μπαστοῦνι, ποὺ περπατοῦσε μὲ τὸ ζόρι.
Ἡ ἀσθενικὴ φωνή της μοῦ προσέφερε ἕνα φυλλάδιο, λέγοντάς μου ὅ,τι ἐπρόκειτο γιὰ μίαν ὁμιλία.
Ἀπὸ εὐγένεια τῆς ἐχαμογέλασα καὶ τὸ πῆρα.
Στὴν ἐπιστροφὴ γιὰ τὸ σπίτι τὸ ἄνοιξα.
Τέσσερα (4) ἐγκεφαλικὰ καὶ ἕξ (6) ἐμφράγματα μονοκοπανιᾶ μοῦ ἦλθαν…
Οἱ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» μᾶς καλοῦν σὲ ὁμιλία ὑπὲρ τῆς παγκοσμίου κυβερνήσεως… 
Συνέχεια
Σὰν Ἔθνος, ἔχουμε μάθει νὰ ἐπιῤῤίπτουμε εὐθύνες στοὺς ἄλλους, γιὰ ὅ,τι κακὸ συμβαίνει.
Καὶ συνήθως οἱ «ἄλλοι» εἶναι κάτι ἀπρόσωπο: «τὸ Σύστημα», ἡ «Νέα Τάξις» κ.ο.κ.
Λυπᾶμαι ποὺ θὰ σᾶς ἀπογοητεύσω…
Οὔτε τὸ «Σύστημα» φταίει, οὔτε ἡ «Νέα Τάξις» φταίει, οὔτε κανεὶς ἄλλος φταίει γιὰ τὰ χάλια μας. Συνέχεια
Μετὰ λύπης μου διαπιστώνω ὅτι δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει τὸ τί γίνεται στὸ μέτωπον τῆς Ἐκπαιδεύσεως.
Μόνον ἕναν ἔχω νὰ πῶ:
Ἄκου ἑλληνᾶκο, τὸ σχολεῖο – σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες ἐκπαιδεύσεως – ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερον στοιχεῖον ἀναπτύξεως χαρακτῆρος, μετὰ τὴν λαμβανομένη παιδεία ἀπὸ τὴν οἰκογένεια.
Ὅταν ἡ οἰκογένεια ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἐκπαίδευσι, τότε δὲν ὑπάρχει παιδεία. Συνέχεια
Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Θεοδωράκη στὴν Κέρκυρα. Μετρᾶμε τεχνικούς… τοὺς ἀφαιροῦμε καὶ μετὰ τοὺς πολῖτες.
Πόσοι μένουν;
Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ ἀπουσίας μου ἀπὸ τὰ κοινωνικὰ δίκτυα καὶ ἐνῶ τίποτα δὲ φαίνεται νὰ ἔχῃ ἀλλάξει πραγματικὰ στὸ πολιτικὸ σκηνικό, ἐμφανίζεται τὸ παιδὶ μὲ τὸ σακίδιο – λέγε μὲ Θεοδωράκη – νὰ ψάχνῃ… ἐεε… νὰ μᾶς ψάχνῃ;;;
Λίγο μπερδεμένο αὐτό… Τέλος πάντων! Θὰ σταθῶ λίγο σὲ μία δήλωσι τοῦ ἐν λόγῳ «ποταμιστοῦ» ποὺ μοῦ προεκάλεσε ἐντύπωσι: «… ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κλέβουμε. Κλέβουμε καὶ ἀπὸ τὴν ἀριστερὰ καὶ ἀπὸ τὴ φιλελεύθερη παράταξη…».
Ννννννναί!
Ἐν ὀλίγοις, ὁ Θεοδωράκης εἶπε κάτι πολὺ ἁπλό: «Ψηφήσετέ μας, γιατί δὲν ἔχουμε ἰδεολογία…».
Σᾶς θυμίζει κάτι; Ἐμένα ναί. Μοῦ θυμίζει ἀκρίβως τὸν τρόπο ποὺ ψηφίζει τὸ σύνολο τῆς μάζας: ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ! Ἐπικοινωνιακὴ διάνα θὰ τὸ ὀνόμαζα… Συνέχεια
Τὸ εἶδα κι αὐτό…
Πολιτισμὸς σοῦ λέει…
Πρέπει νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὸ δικαίωμά μας στὴν τηλεόρασι τοῦ πολιτισμοῦ…
Ἀλήθεια;
Τό δικαίωμά μας στήν μή τηλεόρασι πότε θά τό ὑπερασπισθοῦμε;
Συνέχεια
Γειά σου καὶ πάλι ἑλληνάκο… Ξέρω πὼς δὲ σοῦ ἔλειψα. Ξέρω πὼς θὰ ἔκανες τὰ πάντα γιὰ νὰ μ’ ἀποφύγῃς. Ἦλθα πάλι σὰν τὴν τσουκνίδα νὰ σὲ τσούξω. Ἴσως νά ‘ναι κι ἡ τελευταία φορά. Γι’ αὐτὸ θὰ σὲ τσούξω λίγο παραπάνω.
Ἄκου ἑλληνάκο… σὲ βλέπω νὰ κλαίγεσαι ὅλη τὴν ἡμέρα κι ὅλη νύκτα. Σ’ ἀκούω νὰ λὲς πὼς δὲν ἔχεις στὸν ἥλιο μοῖρα. Χειρότερα ἀκόμη, σ’ ἀκούω νὰ λὲς «ἡ Ἑλλάδα τρώει τὰ παιδιά της»… Ἄκου ἑλληνάκο, δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα ποὺ τρώει τὰ παιδιά της. Εἶσαι ΕΣΥ ποὺ τρῶς την Ἑλλάδα. Τόσα χρόνια ἑλληνάκο, σοῦ ἔδωσαν τὴ «δημοκρατία» τους καὶ πίστεψες ὅτι εἶσαι «κυρίαρχος λαός». Παραμυθιάστηκες ὅτι μπορεῖς ν’ ἀνεβοκατεβάζῃς κυβερνήσεις. Σὲ ἔψησαν ὅτι ἡ ψῆφος σου ἔχει δύναμη. Καὶ βολεύθηκες ἑλληνάκο. Κι ὄχι μόνο ἐβολεύθης, ἀλλὰ ἐβόλεψες κι ὅσους σοῦ ἔταξαν. Δὲν ἐψήφιζες ἀπὸ ἰδεολογία ἑλληνάκο. Ἀπὸ βόλεμα ἐψήφιζες. Καὶ σὲ ἐβόλεψαν. Καὶ σὲ δουλειὲς ἔβαλαν ἐσένα καὶ τὴν οἰκογένειά σου, καὶ δάνεια σοῦ ἔδωσαν, καὶ πλαστικὸ χρῆμα σου ἔδωσαν, καὶ ἔκαναν τὰ «στραβὰ μάτια» στὶς παρανομίες σου, καὶ ἐγχειρήσεις ἔκανες δίνοντας «φακελλάκι» γιὰ νὰ σὲ προσέξουν καλλίτερα… Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ σ’ εὐχαριστήσουν. Κι ἤσουν ὄντως εὐχαριστημένος. Ἤσουν εὐτυχισμένα βολεμένος. Δὲ σοῦ εἶπε ὅμως κάποιος ὅτι ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἔχῃς γιὰ πάντα ἑλληνάκο. Δανεικὰ σοῦ τὰ ἔδωσαν καὶ μέσα στὸ βόλεμα σου, ἐξέχασες νὰ ῥωτήσῃς το γιὰ πόσο θὰ τὰ ἔχῃς. Μέσα στὸ βόλεμα σου, ἀδιαφόρησες γιὰ τὸ τί προκαλεῖς στὴν οἰκονομία τῆς χώρας σου. Συνέχεια
