Μαθαίνουμε νὰ διαβιοῦμε μὲ μίαν μεγάλη ἀπώλεια

Ἀποχαιρετοῦμε ὅλα ὅσα τελείωσαν μὲ σεβασμό, ἀγάπη καὶ ἀποφασιστικότητα. Διότι ὅλα αὐτὰ ποὺ τελείωσαν δὲν πρόκειται νὰ ἐπιστρέψουν στὶς ζωές μας καὶ μόνον οἱ ἀναμνήσεις μας εἶναι αὐτὲς ποὺ θὰ τὰ κρατοῦν ζωντανὰ μέσα μας.
Διότι ὅταν κάτι τελειώνῃ τελειώνει… Τὸ πότε ὅμως ἐμεῖς θὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεσις.
Συνέχεια

Κάθε στιγμὴ μποροῦμε νὰ ἐπιλέξουμε…

Μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ἐπιλέξουμε …

νὰ ἐμπιστευόαστε ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐλέγχουμε …

νὰ συμμετέχουμε ἀντὶ νὰ βαριόμαστε … Συνέχεια

Γιὰ νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ …«σκοτώσουμε»…!!!

 

Τὸν κακό μας ἑαυτό. Τὴν βολή μας. Τὶς πεποιθήσεις μας. Τὶς ὀπτικές μας. Τὶς ἀπόψεις μας. Τοὺς φόβου μας…
Διότι τὸ πρῶτο καὶ μεγαλύτερον πρόβλημά μας δὲν εἶναι ἡ κάθε μορφῆς καὶ εἴδους ἐξουσία, ἀλλὰ ἡ δική μας στάσις ἀπέναντί της.
Συνέχεια

Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε ἐὰν θὰ ἔχουμε ἀγάπη στὴν ζωή μας…

Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ξεκινάει ἀπὸ μέσα μας.
Ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι ἐκείνη ποὺ τῆς δίνει τὴν ἄδεια νὰ ῥέῃ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω.

Γιὰ νὰ ἀποκαλυφθῇ καὶ νὰ βγῇ ἔξω στὸ φῶς θὰ πρέπη νὰ ἁπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ στρώματα τοῦ θυμοῦ, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ ποὺ τὴν καλύπτουν σὰν ἔνα παλαιὸ βερνίκι. Συνέχεια

Θά μείνη κάτι καί σέ ἐμᾶς;

Οἱ ἡμέρες ποὺ διανύουμε, ἐδῶ καὶ καιρό, εἶναι ἰδιαιτέρως σκληρὲς καὶ ἐπίπονες γιὰ ὅλους μας. Ὄχι τόσο (τώρα πιά!!!) διότι συνειδητοποιηοῦμε πὼς ὅλα καταῤῥέουν μὲ ἀπίστευτες ταχύτητες, ἀλλὰ κυρίως διότι ἀρχίζουμε, σιγὰ σιγά, νὰ ἀναρωτόμεθα γιὰ τὸ πόσο σημαντικὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε γιὰ σημαντικά, καθὼς φυσικὰ καὶ ποιὰ εἶναι αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία ἀξίζει νὰ ἀγωνισθοῦμε. Συνέχεια