Πολλοὶ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι γιὰ νὰ τὰ πηγαίνουν καλὰ μέσα στὶς σχέσεις εἶναι ἀναγκαῖο νὰ κάνουν κάποιους συμβιβασμούς.
Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνῶσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατὶ ὑποκύπτουμε.
Ἄλλοι συμβιβασμοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ ἀθόρυβοι. Συνέχεια
Ἔχω ἐδῶ καὶ χρόνια μία σημαία στὸν ἐξώστη μου.
Οὔτε ποὺ σκέφθηκα ποτὲ πὼς θὰ μποροῦσα νὰ τὴν ἀφαιρέσω διότι κάποιον θὰ ἐνοχλοῦσε…
Οὔτε καὶ μὲ ἐνδιέφερε τὸ ἐὰν θὰ ἐνοχλοῦσε κάποιον…
Κυρίως ἀπὸ τότε ποὺ αἰσθάνθηκα πὼς ἡ Πατρίδα μας εἶναι ὑπὸ κατοχήν, δίχως φυσικὰ πλέον οἱ κατακτητὲς νὰ κρατοῦν τὰ προσχήματα, ἀπεφάσισα νὰ μὴν φύγῃ ἡ σημαία ἀπὸ τὸν ἐξώστη μου, ἔως τῆς ἀπελευθερώσεῶς μας.
Καὶ θεωρῶ πὼς εἶναι δικαίωμά μου νὰ πιστεύω ὅπου θέλω, ἐφ΄ ὅσον εἶναι καὶ δικό σου δικαίωμα νὰ πιστεύῃς ἐκεῖ ποὺ πιστεύεις.
Ἄρα θεωρῶ πὼς ἡ σημαία μου μπορεῖ νὰ κυματίζῃ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ἐξώστη, διότι αὐτὸ κατ’ ἐμὲ παραμένει ἕνα καὶ μοναδικὸν σύμβολον ἐνώσεως τῶν Ἑλλήνων κι ὄχι διαχωρισμοῦ… Συνέχεια
Συχνὰ συζητῶ μὲ φίλους γιὰ τὰ λάθη μας.
Τὰ προσωπικά, τὶς ἀνάποδες ἐπιλογές μας, τὰ στραβοπατήματα…
Οἱ περισσότεροι λοιπὸν φίλοι μου εἶναι ἀκόμη καὶ σήμερα, συνήθως ἀρκετὰ χρόνια μετά, πολὺ θυμωμένοι μὲ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος.
Εἶναι τόσο θυμωμένοι, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀκόμη καὶ τώρα τὰ λάθη ἐκεῖνα ὡς μαθήματα ἤ ὡς σκαλοπάτι γιὰ νὰ ἀνέβουν λίγο ὑψηλότερα… Συνέχεια
Σήμερα προχώρησε ἀκόμη ἕνα βῆμα πρὸς τὴν κατεύθυνσι τῶν ὀνείρων σου.
Αὐτὴ δεν εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ ἐγκαταλείπεις τὸν ἀγώνα. Συνέχεια
Ἐσὺ ποὺ εἶσαι σὰν τὸν κάθε ἕνα, ἐσύ ποὺ εἶσαι διαφορετικὸς ἀπὸ ὅλους, ἐντόπισε τὸ κέντρο σου καὶ κάνε τὸ ἄγκυρά σου, νοιῶσε τὸν θησαυρό σου, νοιῶσε τὸ θαῦμα αὐτοῦ ποὺ εἶσαι. Σοῦ ἀξίζει νὰ εἶσαι εὐτυχισμένος. Ἀγάπα ἀληθινὰ τὸν ἑαυτό σου…
Ἡ παρουσία σου σ΄ αὐτὸν τὸν πλανήτη εἶναι ἕνα ὑπέροχο δῶρο. Συνέχεια
Τὸ παρακάτω ἀφορᾷ σὲ μίαν σοβαρὴ διαδικτυακὴ σύγκρουσιν, μὲ φίλο, πολὺ κοντινό μου.
Ἡ σύγκρουσις φυσικὰ ὁδήγησε σὲ ῥήξιν. Ἀνεπανόρθωτη.
Ὄχι διότι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ κάποιον ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνεται, ποὺ δὲν νοιώθει, ποὺ δὲν κατανοεῖ ἀλλὰ διότι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ κάποιον, ποὺ εἶτε λόγῳ τῶν συνθηκῶν, εἶτε λόγῳ τῆς δικῆς του «διαλλακτικῆς» στάσεως, ἀποφασίζει σιγὰ σιγὰ νὰ «παρακάμπτῃ» βασικὲς ἀρχές, ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὶς ἀρχές μας σὰν ἄτομα. Συνέχεια
