Πόσο ὅμοιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι μεταξύ τους;
Πόσο πανομοιότυπες συμπεριφορές ἐξωτερικεύουν;
Πόσο στερεότυπα τά ὄνειρά τους καί οἱ ἐπιδιώξεις τους;
Πόσο ἔξω ἔχουμε εὑρεθεῖ ἀπό τόν δρόμο μας, ὡς ἀνθρωπότης;
Παρατηρώντας προσεκτικὰ τὶς συμπεριφορές μας, τὶς σκέψεις μας, τὶς ἀντιδράσεις μας, τὶς «φαινομενικές» μας ἀνάγκες, τοὺς προγραμματισμούς μας καὶ κυρίως τὰ ὀνειροδομήματά μας, ὡς ἀνθρωπότητος, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἐλάχιστα διαφέρουμε ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐλάχιστα σημεῖα φαίνονται ἱκανὰ γιὰ νὰ μᾶς κάνου Συνέχεια
Ὡς γνωστὸν ἕνας ὀργανισμὸς (ὁποιοσδήποτε ὀργανισμός!!!) ὄταν αἰσθανθῇ πὼς ἀπειλεῖται ἡ ἐπιβίωσίς του, τίθεται σὲ «ἐπίπεδον διαρκοῦς συναγερμοῦ», ἐπιχειρῶντας νὰ διασωθῇ ὁ ἴδιος, ἀκόμη κι ἐὰν ἀπαιτηθῇ νὰ προβῇ σὲ βαθυτάτους …ἀκρωτηριασμούς του. Πρὸς τοῦτον καὶ ξεκινᾷ τὸν μηχανισμὸ ἀποβολῆς κάθε ἐπιβαρυντικοῦ κι ἐχθρικοῦ στοιχείου ποὺ τὸν ἀπειλεῖ. Πρὸς τοῦτον ἀποβάλλει, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀνίκανα νὰ τὸν ὑποστηρίξουν κύτταρά του, εἴτε μὲ τὸν μηχανισμὸ τῆς ἀποπτώσεως εἴτε μὲ τὸν μηχανισμὸ τῆς φαγοκυτταρώσεως-κυτταροφαγίας. Πρὸς τοῦτον «ἐπικεντρώνεται» μόνον στὸ πῶς θὰ κρατήση τὰ ὑγιῆ του κύτταρα ζωντανά, σὲ ἀπόλυτο ἐπικοινωνία μαζύ του καὶ σὲ πλήρη πολεμικὴ ἑτοιμότητα, πρὸ κειμένου νὰ τὸν στηρίξουν γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ νὰ θεραπευθῇ.
