Κι αὐτὴν τὴν φορά θὰ ἐπιτύχῃ.
Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλον δρόμο. Διότι δὲν μᾶς ἄφησαν ἄλλον δρόμο.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: παλαιὰ καὶ νέα τάξις
Ἂνευ αἰτιολογίας.
Ἂνευ δικαιολογίας. Μετὰ μεγάλης βλακείας, ἀνευθυνότητος καὶ ψευδοῦς αἰσθήσεως ὑπεροχῆς.
Ὅλο τὸ παρακάτω εἶναι ἁπλῶς μία ἔκφρασις τοῦ παρακράτους. Δὲν τίθεται θέμα νομιμότητος πλέον. Δὲν τίθεται θέμα ἐφαρμογῆς τοῦ Συντάγματος. Τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαχειρίσεως μᾶς τελείωσε. Ἡ συνταγματικὴ τυπικότης ἐπίσης.
Νεκρούς δὲν εἴχαμε… Εὐτυχῶς… Ἂν καὶ πιστεύω πὼς τὸ ἐπόμενον στάδιον θὰ φέρῃ καὶ νεκρούς. Αὐτὴν τὴν στιγμή συντηρήσουν μὲ Συνέχεια
Οἱ ἐπαγγελματίες φονιάδες!
Σίγουρα τὰ παρακάτω τὰ ἔχετε δεῖ καὶ τὰ ἔχετε ξαναδεῖ. Σίγουρα ἔχετε συνειδητοποιήσει τό βάθος τῆς ἀλητείας ὅλων τῶν καταστολέων ποὺ ξαμολύθηκαν γιὰ νὰ ἀδειάσουν τὴν πλατεία. Σίγουρα ἔχετε πονέσει, δακρύσει, φωνάξει, κλάψει, θυμώσει, ματώσει…. Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο…
Τί ὑπηρετοῦσα τόσα χρόνια;
Ἀναρωτιέται ὁ ταξίαρχος… Τί ὑπηρετοῦσε;
Τί ὑπηρετούσαμε ὅλοι μας;
Ποῦ ἀκριβῶς στηρίξαμε τὴν νομική μας ὑπόστασι; Τὴν πολιτειακή μας; Τὴν ἠθική μας;
Ποιά συνείδησι καλύπταμε;
Ἡ πλατεία.
Νὰ σὲ κάψω Γιάννη μ’ νὰ σ’ ἀλείψω λάδι!
Η πλατεία των δακρύων
Ἔλα βρὲ Γιάννη, κᾶτσε νὰ σοῦ βάλω φωτιά καὶ μόλις σὲ κάψω καλὰ καλά, τότε θὰ σὲ πασαλείψω λαδάκι νὰ μαλακώσουν οἱ πληγές σου. Σύμφωνοι Γιάννη;
Εἶδες τί ὠραῖα ποὺ σοῦ τὰ λέω Γιάννη μ’; Καλλίτερα κι ἀπό τὰ κουδουνισμένα… Ἐγὼ τοὐλάχιστον σοῦ δηλώνω πὼς θὰ σὲ κάψω… Δὲν λέω ἄλλα τώρα κι ἄλλα αὔριο… Κατάλαβες Γιάννη μ’;