Σὲ μίαν ἀνάρτησι τοῦ Ἐξάντα, μὲ θέμα «Νύκτες Κρυστάλλων στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας», μὲ ἐνημέρωσε κάποιος φίλος γιὰ τὸ θρᾶσος μερικῶν νὰ ἐξακολουθοῦν τὴν ἀθλία τους προπαγάνδρα, ἀναφορικῶς μὲ τὰ ἀνύπαρκτα «ἀνθρωπιστικά» μας συναισθήματα, ποὺ ἐπέφεραν σκηνές βίας καὶ θανάτου στὴν Ἀθήνα.
Ἕνα ἄρθρο ποὺ κτυπᾶ ἀπ’ εὐθείας στὸ συναίσθημα. Ποὺ ἐκβιάζει κυριολεκτικῶς τὴν ἔκφρασι «ἀνθρωπιστικῶν» συμπεριφορῶν, μόνον πρὸς μίαν κατεύθυνσι. Ποὺ ἀγνοεῖ συστηματικῶς (παλαιά μου τέχνη κόσκινο) τὴν οὐσία τῶν προβλημάτων.
