Παλαιότερα, ὅταν διάβαζα γιὰ τὶς μελέτες καὶ τὶς ἔρευνες περὶ τῆς ἀεροπονίας (καὶ τῆς ὑδροπονίας), ἐκνευριζόμουν. Θύμωνα. Ἀντιλαμβανόμουν πὼς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο οὐσιαστικῶς ἀκυρώνουμε τὴν Μάννα Γῆ, παράγοντας μίαν νέα Ὕβρι.
του Αρχαιοπτέρυγα
Τα Ακούμια ίσως δεν τα ξέρει πολύς κόσμος, ένα ήσυχο χωριό στο Ρέθυμνο στον δρόμο για μία καταπληκτική παραλία στην Νότια Κρήτη (αν δεν την έχουν καταστρέψει και αυτήν). ΤαΑκούμια έγιναν είδηση γιατί η ΔΕΗ “Ανανεώσιμες” έβαλε εκεί 8 ανεμογεννήτριες των 900 kW. Συνέχεια
Τὸ παρακάτω ταινιάκι εἶναι μία ἀπλῇ ἐπαφὴ μὲ τὴν λογικὴ τῆς φυσικῆς καλλιεργείας.
Εἶναι ἕνα θαῦμα τῆς φύσεως, ποὺ ἐμεῖς ἀπλῶς καλούμεθα νὰ τὴν …σπουδάσουμε.
Ὅπως ἄλλως τὲ καὶ τόσα ἄλλα.
Τὴν στιγμὴ ποὺ καταγγέλλεται νέα παρανομία τῆς «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», ἀπὸ τὸ παρατήριον μεταλλευτικῶν δραστηριοτήτων, τὴν ἴδιαν στιγμὴ εἴχαμε νέες συγκρούσεις τῶν κατοίκων μὲ τὰ ΜΑΤ.
Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει φυσικὰ εἶναι τὸ τὶ θέλουν τὰ ΜΑΤ ἐκεῖ.
Δέν ἔχουν καταλάβει πόσο γελοῖοι γίνονται οἱ κρατοῦντες;
Τά ΜΑΤ τί δουλειά ἔχουν σέ μίαν ἰδιωτική δραστηριότητα; Καί γιά πόσο ἀκόμη θά μποροῦν νά ἐπικρατοῦν; Τόσο γρήγορα ξεχνοῦν τήν Κερατέα;
Ἄργησαν, ἀλλά σιγά σιγά τό καταλαβαίνουν. Ἡ Ἑλλάδα κάποτε ἦταν χώρα γεωργική. Ἔτσι ἄρχισε νά προχωρᾶ μπροστά. Μετά γίναμε ὅλοι εὐρωπαῖοι καί ἀσχοληθήκαμε μέ τόν τουρισμό. Καλός, δέν λέω ἀλλά ἐμᾶς, μᾶς κατέστρεψε. Ἐγκαταλείψαμε τήν πρωτογενῆ παραγωγή, φάγαμε τίς ἐπιδοτήσεις καί βάλαμε τούς ἀλβανούς – καί πακιστανούς σήμερα – νά ἀσχολοῦνται μέ τή γῆ μας.
Τελευταίως, ἀρχίσαμε νά «φυτεύουμε» φωτοβολταϊκά, γιά νά τρῶνε οἱ ἐπιτήδειοι, χωρίς νά σκεφτοῦμε ὅτι ἡ γῆ ὑπάρχει γιά νά μᾶς δίδει αὐτό πού τῆς «ὑπαγορεύει» ἡ φύσις καί ὄχι οἱ κάθε λογῆς ἀνεγκέφαλοι, ἕλληνες καί εὐρωπαῖοι. Συνέχεια
Ὅταν ἄρχισα πρὸ ἐτῶν νὰ διαβάζω τὰ περὶ ἀντιστροφῆς τῶν μαγνητικῶν πόλων τῆς Γῆς, ἀνησύχησα.
Μετά, κι ἐφ΄ ὅσον οἱ πληροφορίες αὐξάνονταν, συνειδητοποίησα πὼς μέσα στὸ μικρὸ χρονικὸ περιθώριον τοῦ ἀνθρωπίνουν βίου, κάτι τέτοιο ἴσως νὰ εἶναι κι ἀσήμαντο.
Εἶναι γεγονὸς πὼς ἔχει ἤδη καταγραφεῖ μία ἰσχυρὰ μετατόπισις κατὰ μερικὲς χιλιάδες χιλιομέτρων, πρὸς τὴν Σιβηρία, τοῦ Βορείου μαγνητικοῦ μας πόλου.
Θὰ μποροῦσε λοιπὸν κάτι τέτοιο, ἐφ’ ὅσον δὲν γίνεται ἀντιληπτὸν μὲ τὶς αἰσθήσεις μας, νὰ συμβαίνῃ δίχως νὰ μᾶς ἐνοχλήσῃ διόλου. Ἀλλά εἶναι ἔτσι;
