Τὸ παρακάτω περιστατικό, εἶναι μία ἀκόμη ἔκφρασις τοῦ «τουρκικοῦ» ἐπεκτατισμοῦ. Τὰ θέματα τοῦ Αἰγαίου γιὰ τοὺς γείτονες εἶναι «ξεκάθαρα». Τὸ θέμα ὅμως, γιὰ ἐμᾶς, εἶναι πώς ἐπίσης εἶναι ξεκάθαρα. Τὸ δικό μας ξεκάθαρα μὲ τὸ δικό τους «ξεκάθαρα» δὲν συνάδει. Δυστυχῶς, εἴπαμε, ἔχουμε κουδουνίστρες. Δὲν ἔχουμε ἡγέτες.
Ἀλήθεια, τί γίνεται ὅταν ἔχῃς μίαν κουδουνίστρα γιὰ ἡγέτη; Καὶ μάλιστα τέτοιοιου εἴδους; Θὰ τὴν ἐμπιστευόσουν σὲ ἕνα παιδί γιὰ νὰ παίζῃ; Ἢ θὰ τὴν ἔστελνες γιὰ ἀνακύκλωσι δίχως δεύτερη σκέψι;
