Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Τί νά πῇ κάποιος γιά τό πρόσωπό του;
Δὲν τὸ βάζει κάτω.
Γείτονας τῆς γερμανικῆς πρεσβείας κι ἐνοχλεῖ… Ἐνοχλεῖ πολύ…
Καὶ κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι, ὅπως λέει καὶ μία φίλη, σὲ λίγο θὰ δοῦμε νὰ μετακομίζῃ ἡ γερμανικὴ πρεσβεία κάπου ἀλλοῦ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν τὸν βλέπῃ! Συνέχεια
Ἡ παρακάτω ἱστορία, ποὺ δὲν γνωρίζω ἐὰν εἶναι ἀληθινή, ἔφθασε μὲ μήνυμα πρὸ περίπου ἕξι ἐτῶν.
Τότε λοιπόν, ἄν καὶ γενικῶς δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ δακρύβρεκτα, προσρπάθησα νὰ τὴν κοινοποιήσω σὲ φίλους ποὺ εἶχαν παιδιὰ σὲ μικρὲς ἡλικίες. Πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐπέρασε ἀδιάφορα.
Σήμερα τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἤ στὴν ἐφηβεία ἤ ἔχουν φύγει ἀπὸ τὸ γονεϊκὸ περιβάλλον. Ἡ σχέσις τους μὲ τοὺς γονεῖς τους, κυρίως μὲ τοὺς πατεράδες τους, ἐξακολουθεῖ καὶ εἶναι …ἀνύπαρκτος!!!
Ἀστεῖο;
Συνέχεια
Στάσου μίαν στιγμή…
Κῦττα! Κῦττα καλά! Ἀναγνώρισε!!!
Ἐδῶ κοιμᾶται ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ!
Ὁ Γέρος μας.
Αὐτὸς ποὺ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε, σήμερα θὰ ἤσουν ἀκόμη ῥαγιᾶς…
Στάσου μία στιγμή… Σκέψου… Θυμήσου…
Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον τὸ ἔγραψε ὁ Ἄκης. Εἶναι μία πολὺ ἐπίπονη, ἀπὸ συναισθηματικῆς πλευρᾶς, προσπάθεια νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ὅσα σήμερα βιώνουμε. Καὶ εἶναι, τολμῶ νὰ πῶ, μία πολὺ ἔντιμη προσέγγισις αὐτῶν. Ἁπλῶς ἐγὼ τώρα πιὰ ἀντιλαμβάνομαι τὰ γεγονότα διαφορετικῶς… Ἀπὸ ἀπόστασι…. Καὶ νομίζω, δίχως νὰ εἶμαι βεβαία, πὼς μπορῶ νὰ θέσω κι ἐγὼ ἄλλα ἐρωτήματα, ποὺ ἴσως νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις… Ἴσως… Ὄχι ὅμως ἀκόμη. Γιὰ τὴν ὥρα ἄς προβληματιστοῦμε περισσότερο.
Κι ἄς μεγαλώνῃ διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐρωτηματικῶν ποὺ μᾶς κατακλύζουν. Θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ νὰ Συνέχεια
Τὰ κατασπαράζουν!
Ἐμεῖς ὅμως δὲν εἴμαστε πρόβατα. Ἤ τοὐλάχιστον δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς κάνουν ἐν τελῶς…
Κάτι τρέχει ἀνάμεσά μας…
Κάτι μᾶς τραβᾶ καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωσι ποὺ μᾶς ἐπέταξαν.
Ὅσο γιὰ τοὺς λύκους… Ναί, πράγματι, ἔχουν ἀμολυθεῖ ἀνάμεσά μας…
Ἀλλὰ δὲν σκιάζομαι… Σιγὰ σιγὰ τοὺς ξεσκίζουμε τὶς προβιὲς καὶ τοὺς ἀποκαλύπτουμε…
Συνέχεια
