Μὲ τὸν τίτλο τῆς ἀναρτήσεως ἐσχολίαζε ὁ Πλάτων στὴν παραπάνω φωτογραφία τῆς Τατιάνας.
Κι ἐγώ… Θέλω τὸν Ἥλιο μου πίσω, ἐσκέφθην μόλις εἶδα τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Κι ὄχι μόνον τὸν θέλω, ἀλλὰ τὸν ἀπαιτῶ!
Θέλω τὸν Ἥλιο μου πίσω, διὰ παντός. Ὄχι περιστασιακῶς, ὅταν οἱ ἄνεμοι σκορπίζουν τὰ νέφη ποὺ κάποιοι μᾶς φορτώνουν. Τὸν θέλω μόνιμα, διαρκῶς, γιὰ πάντα, νὰ μὲ φωτίζῃ καὶ νὰ μοῦ ἀποδεικνύῃ πὼς ἡ ζωὴ εἶναι δικαίωμα… Δὲν γίνεται νὰ περιορίζεται διαρκῶς στὰ τοῦ βίου…
Ἠλιθιοποίησις!!!
Αὐτὸ σημαίνει!
Πᾶς στὸν ὀφθαλμίατρο, ποὺ ἐσπούδασε ἰατρική, μὲ πόνο στὸ αὐτί. Ἤ μὲ σπασμένο πόδι στὸν ὀρθοπεδικό. Ἤ ἁπλῶς γεννᾶς καὶ καλεῖς τὸν γυναικολόγο!!!
Καί τί σοῦ λέει; Σοῦ λέει πὼς ἀδυνατεῖ νὰ σὲ κάνῃ καλὰ ἐὰν δὲν ἐμπίπτῃ τὸ πρόβλημα ὑγίειας σου στὴν εἰδικότητά του!
Ἄν τὲ τώρα ἐσὺ νὰ εὕρῃς τὴν θεραπεία σου…. Καί γιατί νά τήν εὕρῃς;
Γιατί νά μή πᾶς στόν ἀπολυτώς εἰδικό;
Τὸ βλέπουμε στοὺς μὴ ἔχοντες… Μὰ κυρίως τὸ βλέπουμε στοὺς ἔχοντες.
Τὸ βλέπουμε ὁπουδήποτε στρέψουμε τὸ βλέμμα μας…
Τὸ βλέπουμε στὴν γειτονιά μας, στοὺς φίλους μας, στοὺς περαστικούς…
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ ὅλους. Ἰσχύει γιὰ κάποιους…
Διότι ἀκόμη γεμίζουν τὰ σκυλάδικα, ἀκόμη μπαίνουν στὸ ταξὶ κάποιοι γιὰ τὴν πλάκα τους, ἀκόμη ἡ σαχλαμάρα κυριαρχεῖ…
Συνέχεια
Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]
Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές -πριν επιλέξει τη σιωπή.
Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.
Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες.
Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας?
Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν.
Τι δουλειά έχουμε εμείς να Συνέχεια
