Κάποτε, ὅταν ἀκόμη ἤμουν στὴν ἐφηβεία, ἕνας ἀγαπημένος δάσκαλος καὶ φίλος, μοῦ ἔλεγε συχνὰ πυκνά: «καλλίτερα νὰ σὲ ὑποτιμοῦν καὶ νὰ σὲ ἀγνοοῦν, παρὰ νὰ σὲ φοβοῦνται»…
Ἔλεγε κι ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ἀπεδείκνυε πὼς εἶναι προτιμότερον νὰ περιμένῃς τὸν ὅποιον ἐχρθὸ νὰ ξεδιπλώσῃ ὅλα του τὰ ὅπλα, παρὰ νὰ στέκεσαι ἐμπρός του, ἀσάλευτος, δίχως δυνατότητες ἐλιγμῶν καὶ τελικῶς εὔκολος στόχος καὶ ἄμεσα ἀναγνωρίσιμος.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Λάμπει τὸ μέτωπό μου ὁλόδροσο.
Τὸ τσίρκουλο.
Παρακολουθώντας ἕνα ἀκόμη ἐπεισόδιο τῆς κυνοβουλευτικῆς φαρσοκωμωδίας, μετὰ τὸν γέλωτα τῶν πρώτων πέντε λεπτῶν δὲν μπορῶ παρὰ νὰ προβληματιστῶ. Δὲν καταλαβαίνω, λοιπόν, τὶ εἴδους πολιτεία μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτή, τῆς ὁποίας οἱ ἄρχοντες νὰ μὴν ἔχουν ρόλο ἄλλον παρὰ νὰ προσφέρουν γέλιο μὲ τὸ χάλι τους, ἢ νὰ χρησιμεύουν ὡς ἀντικείμενα ἐκτονώσεως (μοῦτζες, γιαούρτια, αὐγά) τῶν χειμαζομένων ὑπηκόων. Ὄχι τώρα μόνον, ἀλλὰ ἀπὸ τότε σχεδὸν ποὺ θυμοῦμαι τὸν ἑαυτό μου. Ὑπάρχει ἀλήθεια Ἕλληνας ποὺ νὰ μὴν θεωρεῖ τοὺς πολιτικοὺς λαμόγια, ρεμάλια, παράσιτα καὶ κατακάθια τῆς κοινωνίας, ἢ ἔστω γελωτοποιούς;
Μήπως ξέχασες τόν Κολοκοτρώνη κύριε Βατικιώτη μου;
Εἶδα λοιπὸν τὰ νέα χαρτονομίσματα ποὺ προτείνει κάποιος κύριος Βατικιώτης καὶ …ἐκνευρίστηκα.
Ἀπὸ τὴν μία ἐμφανίζονται σὲ χαρτονομίσματα οἱ 50 δραχμὲς καὶ οἱ ἐκατό, κι ἀπὸ τὴν ἄλλην χάσαμε τὸν …Κολοκοτρώνη μας, τὸν Καποδίστρια καὶ τὸν …Παπανικολάου! Συνέχεια
Μόνον ἐὰν μαθαίνουμε ἀπὸ τὰ λάθη μας…
Μποροῦμε νὰ ὀνειρευτοῦμε…
Μόνον τότε δικαιούμαστε νὰ ξαναφτιάξουμε τὸν κόσμο μας ὅπως τοῦ πρέπει κι ὅπως μᾶς πρέπει…
Μόνον τότε ἔχουμε δικαίωμα νὰ περιμένουμε τὸ αὔριο μὲ λαχτάρα…
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ἐάν δέν μάθω καί ἀπό τά λάθη μου, τότε γιατί νά ὑπάρχουν στήν ζωή μου;
Συνέχεια
Οἱ θεμελειώδεις νόμοι τῆς ἀνθρωπίνου βλακείας.
α. Πάντα καὶ ἀναπόφευκτα ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ὑποτιμᾶ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἠλἰθιων ἀτόμων ποὺ κυκλοφοροῦν.
β. Ἡ πιθανότητα νὰ εἶναι ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο ἠλίθιο εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο χαρακτηριστικὸ τοῦ ἴδιου προσώπου.