Πρὶν ἀπὸ 72 χρόνια, κάποιοι καθημερινοὶ ἄνθρωποι, ντύθηκαν στὸ χακὶ καὶ τράβηξαν γιὰ τὸ μέτωπο.
Ἤταν χάραμα… Χειμώνας βαρὺς ἔμπαινε… Ἄφηναν καὶ τὶς ζωές τους πίσω…
Ἄλλοι τὴν μάνα τους, ἄλλοι τὸ νεογέννητο παιδί τους, ἄλλοι τὴν ἀρραβωνιαστικιά…
Ὅλοι κάτι ἄφηναν…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Πρὸς τὸ καθῆκον…
«Πρὸς τὸ Καθῆκον…»
29η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Σειρῆνες καὶ κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ἀνήσυχες μορφὲς στὰ παράθυρα. Κυττάζονται οἱ γείτονες, συνεννοῶνται μὲ τὸ βλέμμα καὶ μένουν σύμφωνοι… Τὰ πάντα γιὰ τὴν Τιμή… Συνέχεια
Φαντάζομαι Μπουτάρη πὼς αὐτὸ τὸ θέαμα δὲν προσβάλλει τὴν αἰσθητική σου…
Φαντάζομαι πὼς τὰ γοῦστα σου εἶναι κάπως …ἐξεζητημένα!
Τοὐλάχιστον ἀπὸ αὐτὰ ποὺ διαβάζω καὶ βλέπω, μᾶλλον γενικότερα εἶσαι κάπως …ἐξεζητημένος!
Σωστά;
Κι ἐπεὶ δὴ βρὲ κατακαϋμένε σὲ συμπονῶ, φαντάζομαι πὼς ἐτοῦτο τὸ θέαμα θὰ καλύπτῃ τὶς αἰσθητικές σου προτιμήσεις.
Συνέχεια
Χρονικόν.
Σὲ τρέμουν… Νὰ τὸ θυμᾶσαι αὐτό..
Καταιγίδα ξεκίνησε… Τα σύννεφα βαριά, σκεπάζουν τη μικρή ζωή μας. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καμιά μπόρα δεν μένει. Μόνο οι μπόρες του μυαλού μας γίνονται κάποτε δυνάστες και μας λυγίζουν, μας γονατίζουν και μπροστά σε έναν ανύπαρκτο θεό θέλουν να μας βάλουν να προσκυνήσουμε. Κι εμείς, τότε λυγίζουμε, τότε βογγάμε. Μα, άλλος πέρα από τον εαυτό μας δεν είναι που μας λυγίζει. Να το θυμάσαι αυτό…
Κομμάτια η ψυχή μας έγινε. Αναίτια μήπως;
Ἔ ῥὲ ΔΝΤ ποὺ μᾶς χρειάζεται!
Διάβαζα λοιπὸν γιὰ τὰ …μὴ ἔργα Παπακωνσταντίνου, τοῦ γνωστοῦ πρώην τσάρου, καὶ γέλαγα…
Τὶ λίστες πήγαιναν, τὶ λίστες ἔρχονταν, τὶ δισκάκια χοροπηδοῦσαν….Ὄχι, δὲν γέλαγα γιὰ τὴν ἀπύθμενη βλακεία του, οὔτε γιὰ τὴν σωρεία τῶν ψευδῶν, οὔτε γιὰ τὴν ἐμμονή του νὰ μᾶς βλέπῃ σὰν ἠλιθίους.
Γέλαγα γιὰ τὸ ὅ,τι ἀκόμη ὑπάρχουν συνάνθρωποί μας ποὺ στὶς ἐπόμενες ἐκλογὲς θὰ τρέξουν νὰ τὸν ψηφίσουν. Διότι ναί, ἀκόμη ὑπάρχουν.
Ὄχι διότι εἶναι γηραιοί, κωφοί, στραβοί… Ἀλλὰ βλέπετε, ἔτσι ἔμαθαν. Ἀπὸ τὴν μία νὰ βρίζουν τὸν βο(υ)λευτή τους κι ἀπὸ τὴν ἄλλην νὰ τὸν σταυρώνουν στὶς ἐκλογές. Παράνοια! Τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ! Συνέχεια